J (minuskuła: j) (jot, jotaNazwa jota używana w polskich publikacjach językoznawczych, np. ) – dziesiąta litera alfabetu łacińskiego, trzynasta litera alfabetu polskiego. Pierwotnie była jedynie wariantem graficznym litery I. W pisowni polskiej J służy głównie do zapisu półsamogłoski przedniej /j/ (niesylabicznego i). W alfabecie łacińskim J występuje od XII w., w polskim występuje od XVII w..
Współcześnie litera j jest używana do oznaczania głoski: // w językach bałtyckich, słowiańskich, uralskich oraz w językach germańskich (oprócz angielskiego, luksemburskiego oraz scots), a także w języku esperanto i włoskim // w języku konkani i w części języków afrykańskich // w języku Kiowa // lub // w języku hiszpańskim // w języku azerskim, francuskim, katalońskim, portugalskim, rumuńskim, tatarskim i tureckim // w języku angielskim, indonezyjskim, malajskim, turkmeńskim i w części języków afrykańskich
Litery j używa się w oficjalnych transkrypcjach z następujących języków azjatyckich: głoski // w języku kantońskim w transkrypcji jyutping głoski // w języku paszto w standardowej transliteracji na alfabet łaciński głoski // w języku japońskim w transkrypcji Hepburna głosek // i // w języku koreańskim w różnych metodach transkrypcji głoski // w języku chińskim mandaryńskim w transkrypcji pinyin
Inne reprezentacje litery J
Zobacz też
Ϳ ϳ (alfabet grecki) Ј ј oraz Й й (cyrylica)
Przypisy
Kategoria:Litery alfabetu łacińskiego Kategoria:Spółgłoski