Pęczek potyliczny pionowy (łac. fasciculus occipitalis verticalis, ang. vertical occipital fasciculus, VOF) – pęczek włókien kojarzeniowych, łączący tylną część płata ciemieniowego z płatem skroniowym i płatem potylicznym.
Strukturę opisał jako pierwszy Carl Wernicke w 1881 roku u małp, nazywając ją senkrechte OccipitalbündelWernicke C. Lehrbuch der Gehirnkrankheiten für Ärzte und Studierende. Kassel: Verlag von Theodor Fischer, 1881 s. 23, 30, 81. Heinrich Obersteiner w 1888 roku wykazał obecność analogicznej struktury w mózgu ludzkim, wprowadził nazwę fasciculus occipitalis perpendicularisObersteiner H. Anleitung beim Studium des Baues der Nervösen Centralorgane im Gesunden und Kranken Zustande. Leipzig: Toeplitz & Deuticke, 1888 s. 441. Heinrich Sachs również potwierdził istnienie VOF u ludzi, wprowadził na jego określenie termin stratum profundum convexitatisSachs H. Das Hemisphärenmark des menschlichen Grosshirns. 1. Der Hinterhauptlappen. Leipzig: G. Thieme, 1892. Przez kolejne lata istnienie pęczka podłużnego pionowego było kwestionowane (m.in. przez Schnopfhagena i Monakowa). Alfred Walter Campbell w swoich pracach nie kwestionował istnienia pęczka, ale wątpił w znaczenie tej strukturyCampbell A.W. Histological Studies on the Localisation of the Cerebral Function. Cambridge: University Press, 1905 s. 142. Dopiero Yeatman i wsp. dowiedli istnienia VOF in vivo w ludzkim mózgu, używając obrazowania dyfuzyjnego rezonansu magnetycznego. Kolejne badania sugerują istotną rolę pęczka podłużnego pionowego w komunikacji obszarów mózgu odpowiedzialnych za percepcję postrzeganych obiektów a regionami mapującymi informację przestrzenną.
Przypisy
Kategoria:Neuroanatomia