Hajo Herrmann; właściwie: Hans-Joachim Herrmann (ur. 1 sierpnia 1913 w Kilonii; zm. 5 listopada 2010) – niemiecki oficer Luftwaffe w stopniu pułkownika. Pilot bombowców w czasie II wojny światowej. Twórca Eskadry "Dzików" (JG 300 – nocnych myśliwców), sam strącił 9 bombowców RAF-u.
Przebieg służby Karierę wojskową zaczynał jako oficer piechoty, ale w roku 1935 został skierowany do właśnie sformowanego Luftwaffe. W latach 1936–1937, był pilotem bombowców w Legionie Condor, w czasie hiszpańskiej wojny domowej. Na początku II wojny światowej Herrmann latał bombowcami Heinkel He 111 nad Polską i Norwegią. W roku 1940 objął dowództwo 7. klucza w Kampfgeschwader 4 (KG-4), z którym dokonał wielu nalotów na Anglię.
W lutym 1941 jego dywizjon został przerzucony na Sycylię, skąd dokonywał nalotów na Maltę i Grecję. Podczas jednego z takich nalotów Herrmann trafił pojedynczą bombą statek amunicyjny SS Clan Fraser; eksplozja, jaka wówczas nastąpiła, spowodowała zatonięcie 11 statków, a port w Pireusie uczyniła bezużytecznym na wiele miesięcy. Na początku 1942 został dowódcą 3. klucza w Kampfgeschwader 30 (III/KG 30) w Norwegii, z którym atakował konwoje alianckie, między innymi konwój PQ-17. Jako pilot bombowców Herrmann wykonał 320 lotów bojowych zatapiając 12 statków o pojemności 70 000 ton.
W lipcu 1942 skierowany został do sztabu generalnego w Berlinie, gdzie stał się bliskim współpracownikiem Hermanna Göringa. W maju 1945 dostał się do sowieckiej niewoli i do Republiki Federalnej Niemiec wrócił dopiero w 1955 roku.
Po wojnie Po powrocie z niewoli ukończył studia prawnicze i pracował w tym zawodzie. W swojej praktyce bronił między innymi propagatorów kłamstwa oświęcimskiego Otto Ernsta Remera, Freda Leuchtera, Davida Irvinga. Zmarł w listopadzie 2010 roku przeżywszy 97 lat. Był autorem dwóch książek:
Bewegtes Leben: Kampf- und Jadgflieger 1935-1945, Wydawnictwo Universitas 1993, Als die Jagd zu Ende war: Mein Flug in die sowjetische Gefangenschaft, Wydawnictwo Universitas 2003,
Odznaczenia Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu i Mieczami Krzyż Rycerski – 13 października 1940 Liście Dębu (nr 269) – 2 sierpnia 1943 Miecze (nr 43) – 23 stycznia 1944 Krzyż Niemiecki w Złocie – 5 czerwca 1942 Krzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy Brązowy Krzyż Hiszpanii z Mieczami Złota odznaka pilota frontowego Luftwaffe z Brylantami i liczbą "300" Złota odznaka pilota-obserwatora Luftwaffe z Brylantami Puchar Honorowy Luftwaffe – 28 września 1940
Przypisy
Bibliografia Florian Berger: Mit Eichenlaub und Schwertern: Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges, Selbstverlag Florian Berger 2006, Walther-Peer Fellgiebel: Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939-1945, Podzun-Pallas, Friedburg 2000, Klaus D. Patzwall i Veit Scherzer: Das Deutsche Kreuz 1941-1945 Geschichte und Inhaber Band II, Verlag Klaus D. Patzwall, Norderstedt 2001, .
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieccy piloci Kategoria:Żołnierze Legionu Condor Kategoria:Asy myśliwskie Niemiec II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 2010 Kategoria:Niemcy negujący Zagładę Żydów Kategoria:Ludzie urodzeni w Kilonii