Jacques de Lacretelle (ur. 14 lipca 1888 w Cormatin, zm. 2 stycznia 1985 w Paryżu) – francuski powieściopisarz.
Życiorys Syn konsula Francji w Aleksandrii. Swoje dzieciństwo w większości spędził poza Francją. Po przedwczesnej śmierci ojca mieszkał u dziadka, Pierra-Henriego de Lacretelle. Uczył się w Janson-de-Sailly. Przed I wojną światową odwiedził Cambridge. W trakcie wojny wysłany na front, jednak z powodu problemów zdrowotnych był zmuszony opuścić wojsko. Po powrocie zajął się literaturą. W 1936 r. wybrany do Akademii Francuskiej. Podczas II wojny światowej pracował jako dziennikarz dla Le Figaro.
Twórczość W 1914 r. napisał La Vie inquiète de Jean Hermelin – opublikowaną w 1920 r. autobiografię pisarza z okresu dorastania. Jego następna powieść, Silbermann (1922), opowiada o prześladowanym w okresie sprawy Dreyfusa żydowskim chłopcu. Po opublikowaniu La Bonifas (1925), studium życia prowincjonalnego, pisarz zaczął tworzyć krótsze opowiadania, pisał również recenzje teatralne dla La Nouvelle Revue française; pisał również eseje oraz nowele. W 1929 r. napisał powieść Amour Nuptiale, za którą został nagrodzony nagrodą Grand Prix du Roman Akademii Francuskiej. W latach 1930–1935 napisał Les Hauts-Ponts – rodzinną sagę osadzoną w XIX-wiecznej Wandei. Pierwszy tom cyklu (Sabine, 1932) został dobrze przyjęty, w odróżnieniu od trzech pozostałych. Jego powojenne utwory to m.in. autobiografia Le Pour et le contre (1946), pamiętnik Le Tiroir Secret (1959) oraz antypowieść Les Vivants et leur ombre (1977).
Dzieła Źródło:
Przypisy
Linki zewnętrzne Wydanie Silbermann z 1923 r. (fr.)
Kategoria:Członkowie Akademii Francuskiej Kategoria:Francuscy pisarze XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1985