Alain Bashung, właśc. Alain Claude Baschung (ur. 1 grudnia 1947 w Paryżu, zm. 14 marca 2009 tamże) – francuski piosenkarz, autor tekstów i aktor.

Życiorys Dzieciństwo i młodość Matka Alaina pracowała w fabryce, a jego ojcem był Algierczyk, którego nigdy nie poznał. Po urodzeniu matka ponownie wyszła za mąż i oddała małego Alaina (miał wówczas 1 rok) pod opiekę rodziców ojczyma, którzy mieszkali w Wingersheim (okolice Strasburga). W dzieciństwie zainteresował się muzyką po otrzymaniu harmonijki ustnej, na której ćwiczył utwory m.in. Kurta Weila i Wagnera. Uprawiał także kolarstwo i koszykówkę. W późniejszym okresie i dotarciu do tamtejszych rozgłośni radiowych muzyki rockandrollowej, zapoznał się z twórczością wielu artystów tego gatunku, co stanowi częstą inspirację w jego utworach. W 1959 roku powrócił do Paryża, gdzie ukończył École nationale de commerce.

Ostatnie miesiące życia W lutym 2009 podczas ceremonii rozdania francuskich nagród muzycznych otrzymał trzy „Victoires”. Mimo choroby, 24 lutego, wychudzony i osłabiony Alain Bashung był na scenie paryskiej sali koncertowej Zenith, by odebrać statuetki „Victoire”: za najlepszą płytę roku, za najlepszy koncert oraz nagrodę dla najlepszego wokalisty. Śpiewał wtedy piosenkę z nagrodzonej płyty „Bleu petrole”. Było to prawdopodobnie jego ostatnie spotkanie z publicznością.

Na wieść o śmierci piosenkarza, otoczonego we Francji prawdziwym kultem, Pałac Elizejski wydał specjalny komunikat. Prezydent Nicolas Sarkozy określił w nim zmarłego jako „wielkiego poetę i artystę zaangażowanego”, który „stworzył świat muzyczny o mrocznej i eleganckiej estetyce”Zmarł francuski piosenkarz Alain Bashung, Wp.pl..

1 stycznia 2009 artysta został uhonorowany Legią Honorową piątej klasy (Chevalier)Décret du 31 décembre 2008 portant promotion et nomination..

Alain Bashung zmarł na raka płuca w jednym z paryskich szpitali w wieku 61 lat. Został pochowany 20 marca 2009 na Cmentarzu Père-Lachaise.

Kariera artystyczna Początki kariery były wyraźnie odmienne od późniejszych dokonań Bashunga. Z grupą muzyków włóczył się po restauracjach, hotelach i bazach wojskowych żołnierzy amerykańskich. Pierwszy singiel zatytułowany Pourquoi rêvez-vous des États-Unis? („Dlaczego marzycie o USA?”) wydał w 1966 roku. Rok później pojawił się jako support zespołów Cream, The Troggs oraz Pretty Things na festiwalu muzyki popularnej w Pałacu Sportu w Paryżu. Szerszej publiczności dał się poznać podczas emisji programu „Tremplins de l’été”, gdzie wykonał utwór Je vous crois („Wierzę wam”). Pod koniec lat 60. spędził kilka miesięcy z innym popularnym francuskim artystą, Christophem. Ostatnim singlem, który został wydany pod nazwiskiem Baschung był utwór Les Romantiques z 1968 roku.

W 1973 zagrał Robespierre’a w komedii muzycznej La Révolution française, której autorem był Claude-Michel Schönberg.

Po dziewięciu latach bez większych sukcesów, Bashung postawił na współpracę z tekściarzem Borisem Bergmanem i producentem Andym Scottem. W 1977 roku wydał swój pierwszy album, Romans photos. Następną płytą była Roulette russe, utrzymana w klimacie rockowym, która podobnie jak poprzednia przeszła bez większego echa.

W wieku 33 lat, Bashung osiągnął pierwszy prawdziwy sukces komercyjny poprzez wydanie singla Gaby oh Gaby, sprzedanego w liczbie miliona kopii. Kolejnym albumem była wydana w 1981 Pizza z przebojem Vertige de l’amour.

Album Play blessures z 1982 roku powstał we współpracy z Sergem Gainsbourgiem, który napisał teksty piosenek. Utrzymany w klimacie nowej fali ma we Francji status kultowego, mimo klęski komercyjnej, wynikającej z nieprzystępnych tekstów i chłodnego brzmienia dla szerszej publiczności.

Kolejnym albumem był wydany rok później Figure imposée, odebrany z umiarkowanym entuzjazmem przez krytyków. W 1984 roku wydał singiel S.O.S. amor, który pozwolił Bashungowi na swego rodzaju restart kariery i wejście do elity francuskiej piosenki tamtych czasów na stałe. W ramach antyrasistowskiej kampanii Touche pas à mon pote wydał piosenkę pod tym samym tytułem w 1985 roku.

Płyta Passé le Rio Grande z 1986 roku była pierwszym sukcesem na polu francuskich nagród muzycznych Victoires de la Musique – została uhonorowana statuetką za najlepszy album rockowy.

Wydany w 1989 roku album Novice jest zwrotem w klimaty eksperymentalne i nowofalowe. Z płyty pochodzi singiel Bombez !, do którego nakręcono teledysk w Las Vegas. Była to ostatnia płyta, na którą teksty napisał Boris Bergman, a pierwsza, na którą powstały teksty we współpracy z Jeanem Fauque. Podobnie do wydanego w 1982 roku Play blessures album nie przekroczył liczby 50 tysięcy sprzedanych egzemplarzy.

Jednym z największych sukcesów Bashunga był nagrany w amerykańskim Memphis, wydany w 1991 roku album Osez Joséphine, z którego pochodzi największy przebój artysty o tym samym tytule. Sprzedany w ponad 350 tysiącach kopii album ugruntował pozycję Bashunga jako kompozytora.

W 1994 roku nagrał Chatterton, album w stylu country new age z singlem Ma petite entreprise, który po raz kolejny okazał się sukcesem komercyjnym. W tym samym czasie Bashung coraz częściej pojawiał się w różnego rodzajach produkcjach filmowych i serialowych, jak np. Ma sœur chinoise (reż. Alain Mazars).

W 1998 roku artysta wydał swój najbardziej ceniony album, Fantasie militaire, z którego pochodzi utwór La nuit je mens. Za ten album otrzymał 3 nagrody Victoires de la musique w roku 1999, a także dodatkową statuetkę w ramach najlepszej płyty dwudziestolecia (w 2005 roku).

Z 13 nagrodami, które zdobył od 1993 roku jest najczęściej nagradzanym artystą w historii francuskich Victoires de la Musique (ex aequo z Mathieu Chedidem)

Dyskografia Albumy studyjne Rok Album Listy przebojów 1977 Romans photos - - - 1979 Roulette russe 13 - - 1981 Pizza 1 - - 1982 Play blessures - - - 1983 Figure imposée - - - 1986 Passé le Rio Grande - - - 1989 Novice - - - 1991 Osez Joséphine 14 - - 1993 Réservé aux Indiens - - - 1994 Chatterton 6 - - 1998 Fantaisie militaire 1 15 - 2002 L’Imprudence 1 2 46 2002 Cantique des cantiques en duo avec Chloé Mons - - - 2008 Bleu pétrole 1 4 11

Single Rok Singel Lista przebojów 1966 Pourquoi rêvez-vous des États-Unis? - - 1967 T’as qu'à dire Yeah - - 1967 Tu es une petite enfant qui fait la belle - - 1968 Chère petite chose 66 - 1968 Les romantiques - - 1969 Lise - - 1969 La rivière - - 1969 Simplement quelques jours - - 1969 Ho gli occhi chuisi - - 1970 Un jour viendra - - 1971 Du feu dans les veines - - 1973 Bois de santal - - 1977 Roman Photos 71 - 1977 C’est la faute à Dylan - - 1979 Je fume pour oublier que tu bois - - 1980 Gaby oh Gaby 2 - 1981 Vertige de l’amour 1 - 1981 Rebel 19 - 1981 C’est comment qu’on freine? 45 - 1983 Elégance - - 1984 S.O.S. Amor 36 - 1985 Tu touches pas à mon pote - - 1985 Hey Joe 59 - 1986 L’arrivée du Tour 44 - 1986 Malédiction 36 - 1989 Bombez! 76 - 1989 Pyromanes 94 - 1989 Etrange été - - 1991 Osez Joséphine 14 - 1991 J’écume - - 1992 Madame rêve - - 1994 Ma petite entreprise 61 - 1994 J’passe pour une caravane 31 - 1998 La nuit je mens 12 - 1998 Sommes-nous 24 - 1998 Aucun express 39 - 2003 La ficelle - - 2008 Résidents de la République - 32

Albumy koncertowe 1985: Live Tour 85 1992: Tour novice 1995: Confessions publiques 2004: La Tournée des grands espaces

Filmografia Aktor 1981: Nestor Burma, détective de choc de Jean-Luc Miesch 1981: Le Cimetière des voitures de Fernando Arrabal 1991: Rien que des mensonges de Paule Muret 1992: L'Ombre du doute de Aline Issermann 1994: Ma sœur chinoise de Alain Mazars 1995: Le Jeu de la clé de Michel Hassan 1998: Mon père, ma mère, mes frères et mes sœurs... de Charlotte de Turckheim 1999: Je veux tout de Patrick Braoudé 2000: La Confusion des genres de Ilan Duran Cohen 2000: Retour à la vie de Pascal Baeumler (avec Emmanuelle Laborit) 2000: Félix et Lola de Patrice Leconte 2000: L’Origine du monde de Jérôme Enrico 2002: La Bande du drugstore de François Armanet 2003: Le P'tit Curieux de Jean Marbœuf 2006: Arthur et les Minimoys de Luc Besson (voix de M Le maudit) 2007: J'ai toujours rêvé d'être un gangster de Samuel Benchetrit

Kompozytor 1981: Nestor Burma, détective de choc de Jean-Luc Miesch 1985: Le Quatrième Pouvoir de Serge Leroy 1986: Le Beauf de Yves Amoureux 1992: Le Jeune Werther de Jacques Doillon 1994: Pigalle de Karim Dridi 1999: Ma petite entreprise de Pierre Jolivet

Przypisy

Linki zewnętrzne

www.Jiwa.fr IMDb

Kategoria:Francuscy wokaliści Kategoria:Francuscy aktorzy filmowi Kategoria:Francuscy tekściarze Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1947 Kategoria:Zmarli w 2009