Eco-indicator 99 – jedna z możliwych metod, służących do przeprowadzenia LCA.
Powstanie i przeznaczenie Metoda Eco-indicator 99 jest jedną z kilku metod, używanych w analizie LCA do oceny i określenia mechanizmu środowiskowego. Powstała ona jako udoskonalenie metody Eco-indicator 95. W metodzie tej znaczący nacisk kładziony jest na ocenę szkód. Metoda ta była udoskonalana w latach 1997 – 1999 przez grupę ekspertów. Badania były sponsorowane przez rząd Holandii jako fragment większej polityki ochrony środowiska w tym kraju.
Główne elementy metody Szkody na zdrowiu ludzkim, mierzone liczbą zgonów i lat życia w inwalidztwie, tzw. wskaźnik DALY. Szkody pogarszające jakoś ekosystemu, mierzone poprzez liczbę gatunków zwierząt bądź roślin zanikających na wyznaczonym obszarze w przeciągu określonego czasu. Szkody w zasobach surowcowych, mierzone poprzez dodatkową ilość energii, potrzebną do zrekompensowania w przyszłości powstałego ubytku.
Przykładowe wskaźniki używane w metodzie Eco-indicator 99 POCP – wskaźnik powstawania utleniaczy – mierzy powstawanie ozonu, na skutek reakcji fotochemicznych. Jest wyrażony w kg etylenu (będącego substancją odniesienia dla danego procesu).
Powstawanie utleniaczy =
gdzie POCPi wyraża potencjał tworzenia ozonu fotochemicznego dla substancji "i", zaś "mi" wyraża wielkość emisji i-tej substancji w procesie produkcji.
"DF" – wskaźnik radiacji – wyraża się go wzorem
Promieniowanie =
gdzie DFecom, "i" wyraża współczynnik szkody dla substancji "i" emitowanej do danego środowiska ecom, zaś "a_ecom", i wyraża aktywność i-tej substancji wyemitowanej do tego środowiska. Środowiskiem "ecom" może być powietrze, woda, woda morska, gleba rolnicza, gleba przemysłowa.
Zobacz też Ekowskaźnik LCA
Bibliografia Kowalski Z., Kulczycka J., Góralczyk M., Ekologiczna ocena cyklu życia procesów wytwórczych (LCA), Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007
Linki zewnętrzne www.pre.nl users.rowan.edu kompozyty.ptmk.net
Kategoria:Inżynieria środowiska