Aubert, Obert (?) – męskie imię germańskie, notowane w Polsce po raz pierwszy w 1229 roku w formie AubertusW. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych, T. 1, z. 1, (A-Bierwołt), Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1965. Drugi człon imienia, -bert, nie budzi wątpliwości. Wywodzi się on z pnia bercht, pochodzącego od germ. berhta – „jasny”. Pierwszy człon natomiast jest interpretowany różnie. Według Zygmunta Klimka wywodzi się on od germańskiego audha – „posiadanie, własność”, stsas. ōd, stwniem. ōt – „posiadanie, dobrobyt”. W Polsce człon ten występował w wariantach: Od, Ot, Op, Ut, Ub, Of, O, U, Aud (ten ostatni w pisowni romańskiej). Pierwszy człon zapisu Aubertus Klimek kwalifikuje jako zawierający człon audha w wariancie „O-”Z. Klimek (opr.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, t. 5 – Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego, Kraków 1997, .
Maria Malec tłumaczy Aubertusa jako francuską postać imienia Albert (< Adalbert)M. Malec (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych t. 2 – Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego, Kraków 1995, . Również Auguste Longnon wskazuje na francuskiego Auberta jako formę imienia Adalbert (Albert); według tego badacza A(da)lbert miesza się jednak w formie Aubert na gruncie fr. z imieniem św. Autberta (dwóch świętych o tym imieniu)Longnon A., Les noms de lieu de la France; leur origine, leur signification, leurs transformations, Paryż 1973, .
Franciszek Sowa jako wariant tego imienia traktuje formy Autbert, Aubert i Audobert, a etymologię pierwszego członu tłumaczy poprzez alde, alt – „stary, dawny”.
Aubert, Obert imieniny obchodzi: 16 czerwca, jako wspomnienie św. Autberta, biskupa Avranches, fundatora Mont Saint-Michel; 13 grudnia, jako wspomnienie św. Autberta, biskupa Cambrai i Arras.
Znane osoby noszące imię Aubert, Obert: Obert Mpofu – polityk zimbabweński, minister przemysłu i handlu międzynarodowego
Zobacz też Saint-Aubert
Przypisy
Kategoria:Męskie imiona germańskie