Sędzia grodzki (łac. iudex castri) – w średniowiecznej Polsce urzędnik podporządkowany kasztelanowi. Zastępował kasztelana w sądzeniu. Po zjednoczeniu państwa, powstaniu urzędu starosty i wykształceniu starościńskiego sądu grodzkiego sędzia grodzki sądził w tym właśnie sądzie.
Orzekał w sprawach karnych z tzw. czterech artykułów oraz w sprawach cywilnych wnoszonych do sądu grodzkiego, o ile nie był właściwy sąd ziemski. Orzekał na mocy delegowanej mu władzy przez starostę. W razie swej nieobecności wskazywał zastępcę w osobie podsędka.
Tytuły odojcowskie i odmężowskie Synom i córkom sędziego przysługiwały tytuły odojcowskie, były to odpowiednio sędzicJ. Gasztowt. Pan Sędzic czyli Opowiadanie o Litwie i Żmudzi. 1839 i sędziankaA. Krasiński. Biblioteka Warszawska. Tom III. 1850, str. 243. Żony miały prawo do tytułu odmężowskiego – sędzinaHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., Nakładem i drukiem Breitkopfa i Haertela, 1841, str. 367.
Przypisy