Michał Christian Wiśniewski (ur. 9 września 1972 w Łodzi) – polski piosenkarz, autor tekstów, aktor, przedsiębiorca, filantrop, prezenter telewizyjny i osobowość medialna.
Od 1994 wokalista i lider zespołu Ich Troje, który założył z Jackiem Łągwą. Z zespołem nagrał i wydał jedenaście albumów studyjnych: Intro (1996), ITI Cd. (1997), 3 (1999), Ad. 4 (2001), Po piąte... a niech gadają (2002), 6-ty ostatni przystanek (2004), 7 grzechów głównych (2006), Ósmy obcy pasażer (2008), Pierwiastek z dziewięciu (2017), Projekt X (2022) i Wybiła jedenasta (2025). Za albumy Ad. 4 i Po piąte... a niech gadają uzyskali certyfikat diamentowej płyty za sprzedaż w ponad półmilionowym nakładzie. Z zespołem wylansował wiele przebojów, m.in.: „Prawo”, „Ci wielcy”, „A wszystko to... (bo ciebie kocham)!”, „Powiedz”, „Zawsze z Tobą chciałbym być...”, „Razem a jednak osobno”, „Tango straconych”, „Tobą oddychać chcę”, „Keine Grenzen – Żadnych granic” czy „Babski świat”, ponadto otrzymał liczne wyróżnienia, w tym nagrodę publiczności w konkursie „Premier” podczas 38. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, pięć Superjedynek. Zdobywcy nagrody publiczności i Grand Prix 24. Festiwalu Krajów Nadbałtyckich w 2001. Dwukrotnie reprezentował Polskę w Konkursie Piosenki Eurowizji (2003, 2006).
W latach 2000–2003 wokalista i lider zespołu Spooko, z którym nagrał i wydał dwa albumy studyjne: Spooko, to tylko płyta (2000) i Spooko, panie Wiśniewski (2003), który został sprzedany w nakładzie ponad 350 tys. egzemplarzy. W 2004–2005 wokalista i lider zespołu Red Head. W 2005 nawiązał współpracę z ukraińską drag queen Wierką Serdiuczką, z którą współpracował nad projektem Renia Pączkowska oraz nagrał i wydał album studyjny pt. 1, 2, 3... Próba mikrofonu. Działa również się jako artysta solowy, wydał cztery albumy studyjne: Sweterek część 1, czyli 13 postulatów w sprawie rzeczywistości (2012), La Revolucion (2013), Nierdzewny / Remixed (2016) i Sweterek część 2, czyli 13 postulatów w sprawie miłości (2018). Drugą płytę promował teledyskami do singli „Piosenka jak pocałunek” i „Filiżanka”, które były najczęściej oglądanymi wideoklipami w serwisie Onet.pl. Pierwszy i czwarty album solowy nagrał we współpracy z poetą i bardem Andrzejem Wawrzyniakiem.
Działalność Wiśniewskiego jest powszechnie komentowana w mediach, m.in. za sprawą skandali obyczajowych i jego kontrowersyjnego wizerunku, a także ujawniania szczegółów życia prywatnego, np. poprzez telewizyjny reality show Jestem jaki jestem, który był emitowany przez stację TVN w latach 2003–2004. Uchodzi za jednego z najbardziej charakterystycznych polskich celebrytów. W 2006 zajął pierwsze miejsce w rankingu „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu” sporządzonym przez magazyn „Forbes Polska”.
Był głównym bohaterem filmu dokumentalnego Gwiazdor, zagrał jedną z pierwszoplanowych ról w komedii kryminalnej Lawstorant i epizodyczną rolę w filmie Zamiana oraz wystąpił w spektaklu kabaretowym Chory na sukces. Prowadzi czynnie działalność charytatywną. Był jurorem, prowadzącym, uczestnikiem bądź bohaterem wielu telewizyjnych programów rozrywkowych oraz wziął udział w ogólnopolskich kampaniach reklamowych dla trzech dużych firm. Jest założycielem pierwszego klubu karaoke w Polsce i Polskiego Związku Pokera, którego jest prezesem, a także prowadził dom mody.
Młodość Urodził się 9 września 1972. Jest synem Andrzeja (1947–1986) i Grażyny Wiśniewskich, która pracowała w domu opieki społecznej. Ma młodszego brata. Jego rodzice byli uzależnieni od alkoholu; rozwiedli się w 1975 i podzielili prawami do opieki nad synami – Michał zamieszkał z ojcem, który wkrótce jednak został aresztowany. Jako że jego matka straciła prawa rodzicielskie do syna, Michał trafił do Domu Dziecka w Grotnikach. Wychowywał się w kilku rodzinach zastępczych, m.in. u rodziny Sikorskich i Nowakowskich. We wrześniu 1986 po 10 latach rozłąki spotkał się z ojcem, który dzień później popełnił samobójstwo. Ojcu poświęcił tekst utworu „Tango straconych”.
Gdy miał 14 lat, wyjechał z matką (która odzyskała prawa rodzicielskie) do Niemiec. Zamieszkał w Bonn, w domu ciotki Wiesławy, siostry jego ojca., która go adoptowała, dzięki czemu Wiśniewski ma podwójne obywatelstwo. Na emigracji uczęszczał do gimnazjum i szkoły muzycznej, w której uczył się gry na fortepianie. Wkrótce znów zerwał kontakty z matką, która popadła w chorobę alkoholową. W dorosłym życiu pogodził się z nią i pomógł wyjść z uzależnienia. Wiśniewska opisała historię rodzinną w książce biograficznej Dziewczynka z kieliszkami, wydanej nakładem Skarpy Warszawskiej w 2021.
Po roku edukacji w Niemczech wrócił do Polski. Wówczas zamieszkał z ciotką ze strony ojca, po czym podjął naukę w zawodowej szkole budowlanej i dorabiał, pracując jako monter wysokościowy. Gdy miał 16 lat, zagrał Riffa Raffa w szkolnej inscenizacji musicalu The Rocky Horror Show w Niemczech. Na kolejnej emigracji pracował jako sprzedawca konfekcji męskiej w domu towarowym oraz roznosił gazety i ulotki reklamowe. Po powrocie do Polski w latach 90. pracował w hurtowni cebuli w Łodzi. Bezskutecznie próbował także wprowadzić w Polsce plastikowe karty rabatowe, po czym wraz ze wspólnikiem – Markiem Galewskim – otworzył biuro tłumaczeń i biuro pośrednictwa pracy. Kilka lat później, dzięki nawiązaniu współpracy z Instytutem Papierów Wartościowych w Monachium, wprowadził karty rabatowe dla Orbisu i Polskich Linii Lotniczych. Po jakimś czasie zrezygnował z prowadzenia firmy, powierzając biznes wspólnikowi.
Działalność muzyczna Kariera z zespołem Ich Troje Po powrocie do Polski postanowił zrealizować nagrania kilku utworów musicalowych. Nad nowymi aranżacjami piosenek początkowo współpracował z Pawłem Marciniakiem, jednak muzyk niedługo po rozpoczęciu prac wycofał się z projektu z uwagi na zobowiązania z zespołem Varius Manx. Następnie, z polecenia Marciniaka, w 1994 nawiązał kontakt z Jackiem Łągwą. Nagrali razem główne partie wokalne do musicalu Wielki testament opartego na tekstach François Villona, do którego Łągwa napisał muzykę i który był wystawiany w Teatrze Adekwatnym. W tym czasie z Łągwą otworzył w Łodzi pierwszy w Polsce klub karaoke. Zainspirowani rosnącą popularnością lokalu, założyli zespół muzyczny Ich Troje, do którego zaprosili Magdę Pokorę. Z zespołem zadebiutował singlem „Prawo”, będącym interpretacją wiersza Prawo nieurodzonych Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Z piosenką przez 16 tygodni utrzymywali się na pierwszym miejscu na liście Muzycznej Jedynki. Od tamtej pory nagrał i wydał z Ich Troje dziesięć albumów studyjnych: Intro (1996), ITI Cd. (1997), 3 (1999), Ad. 4 (2001), Po piąte... a niech gadają (2002), 6-ty ostatni przystanek (2004), 7 grzechów głównych (2006), Ósmy obcy pasażer (2008), Pierwiastek z dziewięciu (2017) i Projekt X (2022). Dwa wydawnictwa, Ad. 4 i Po piąte... a niech gadają, zdobyły certyfikat diamentowej płyty za sprzedaż w ponad półmilionowym nakładzie.
W 1997 po raz pierwszy wystąpił z Ich Troje na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, biorąc udział w 34. edycji festiwalu. Od tamtej pory wielokrotnie występowali w Opolu: w 2001 za piosenkę „Powiedz” otrzymali nagrodę publiczności podczas konkursu „Premier” w ramach 38. KFPP, w 2002 odebrali cztery statuetki Superjedynek na 39. KFPP, a w 2003 – nagrodę za płytę roku na 40. KFPP. W 2019 zaśpiewali utwór „Zawsze z Tobą chciałbym być...” podczas koncertu „Nie pytaj o Polskę – #30LatWolności” na 56. KFPP.
W lipcu 2001, reprezentując Polskę, zdobyli nagrodę publiczności i Grand Prix konkursu na 24. Festiwalu Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn. W marcu 2004 ruszyli w trasę koncertową po Niemczech z piosenkarzem Matthiasem Reimem, którego Wiśniewski poznał w 1996 podczas wspólnego koncertu w kraju. Z Ich Troje dwukrotnie reprezentował Polskę w Konkursie Piosenki Eurowizji, wygrywając krajowe eliminacje: w 2003 z utworem „Keine Grenzen – Żadnych granic” i 2006 z „Follow My Heart”. W 2003 zajęli siódme miejsce w finale 43. konkursu rozgrywanego w Rydze, zajmując drugi najlepszy wynik w historii udziału Polski w konkursie, a w 2006 – 11. miejsce w półfinale 51. konkursu w Atenach. Wiśniewski uczestniczył także w niemieckich eliminacjach do Eurowizji 2003 (jako wokalista i lider grupy Troje) oraz rozważał udział w maltańskich, ukraińskich bądź austriackich eliminacjach do 50. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2005. W kolejnych latach wypowiadał się w mediach jako ekspert bądź komentator konkursu. W 2006 i 2007 odbył z Ich Troje trasę koncertową po USA i Kanadzie, obejmującą po kilkadziesiąt koncertów<ref name=kultura.onet.pl /.
W 2014 koncert Ich Troje pt. „Domówka” był transmitowany na żywo przez oficjalny kanał na YouTube. W sierpniu 2022 na Festiwalu Weselnych Przebojów 2022 w Mrągowie zagrał jubileuszowy koncert z okazji 25-lecia istnienia Ich Troje.
Inne projekty zespołowe Wiosną 1999 rozpoczął pracę przy projekcie Spooko, którego został wokalistą. 14 lutego 2000 wydał album pt. Spooko, to tylko płyta, na którym umieścił utwory Matthiasa Reima w polskim przekładzie. Płytę promował teledyskami do singli „Walczyk bujaj się” i „Ja chcę”. Z pierwszym singlem dotarł na szczyt wielu list przebojów w Polsce. Mimo to sam album rozszedł się w nakładzie zaledwie 11 tys. egzemplarzy. W 2003 wydał album pt. Spooko, panie Wiśniewski, który był sprzedawany za 5 zł jako dodatek do dziennika „Fakt”. Mimo sprzedaży wydawnictwa w nakładzie ponad 350 tys. egzemplarzy, ZPAV odmówił przyznania albumowi certyfikatu diamentowej płyty, ponieważ potraktował go jako dodatek do dziennika. 15 lutego 2004 w hali Arena w Poznaniu Wiśniewski miał zagrać jedyny koncert promujący album, ale odwołał go z powodu „braku czasu i sił”.
Pod koniec 2004 założył zespół Red Head, w którym śpiewał z czterema wokalistkami lubelskiego zespołu Matka. W styczniu 2005 zapowiedział wydanie debiutanckiego albumu zespołu, na którym miały znaleźć się covery utworów wykonawców, takich jak Rosenstolz, Nena i Die Prinzen. Płytę zapowiadał piosenkami: „Być pięknym” (polska wersja „Schön sein” z repertuaru Die Toten Hosen) i „Jutro będzie lepszy dzień” (polska wersja utworu Joe Dassina). Na płycie miała gościnnie zaśpiewać m.in. Wiktoria Katajew, która występowała jako chórzystka na koncertach Ich Troje. Album miał ukazać się pod koniec maja, następnie jego premierę przesunięto o miesiąc. Album jednak nigdy się nie ukazał.
W 2005 nawiązał współpracę z Wierką Serdiuczką, z którą współpracował nad projektem Renia Pączkowska i wydał album studyjny pt. 1, 2, 3... Próba mikrofonu. Płyta nie osiągnęła sukcesu komercyjnego. Za teledysk do singla „Hop Hop Hop” Wiśniewski otrzymał nagrodę dla najbardziej kiczowatego klipu podczas 4. Festiwalu Polskich Wideoklipów „Yach Film”. Planował też wspólny występ z Serdiuczką w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji, jednak nie doszło do realizacji projektu.
Kariera solowa W 2003 ukazał się jego minialbum z tangami pt. Walentynkowe hity nagrany w duecie z Violettą Villas. Wydawnictwo, wydane jako dodatek do tygodnika „Naj”, osiągnęło nakład ćwierć miliona egzemplarzy. W 2005 wziął udział w nagraniach charytatywnego singla „Pokonamy fale”, który powstał z myślą o ofiarach trzęsienia ziemi na Oceanie Indyjskim, a 6 lutego wystąpił na koncercie charytatywnym Pokonamy fale, podczas którego zebrano pieniądze na rzecz programu Adopcja na odległość wspierającego ofiary tragedii. Napisał także tekst piosenki „To się stało”, będącej coverem utworu Petera Plate’a, wykorzystanej w ścieżce dźwiękowej do filmu Sylwestra Latkowskiego Pedofile. 28 października 2008 w Teatrze Wielkim w Łodzi zagrał telewizyjny koncert „Zawsze naprzód, nigdy wstecz – Michał Wiśniewski i Przyjaciele” na Polsacie, podczas którego wykonał swoje największe przeboje.
thumb|Wiśniewski (2007)