Zieleń paryska, zieleń szwajnfurcka – organiczny związek chemiczny, sól podwójna kwasu octowego, kwasu metaarsenowego(III) i miedzi na +2 stopniu utlenienia. Jest to zielone krystaliczne ciało stałe, słabo rozpuszczalne w wodzie. W przeszłości stosowana jako pigment, insektycyd, np. przeciwko stonce ziemniaczanej (użycie w roku 1867), a także do konserwacji drewna, Ze względu na jej dużą toksyczność, przestała być używana w tych celach.
Pigment W malowidłach, zieleń paryska („Vert de Paris”) tworzy bogaty, ciemny odcień zieleni z domieszką niebieskiego. Stała się popularna w XIX wieku. Była również ok reślana jako zieleń szmaragdowa ze względu na podobieństwo do koloru tego kamienia szlachetnego. Z powodu swojej toksyczności została stopniowo zastąpiona przez mniej trujące pigmenty np. zieleń ftalocyjaninową (C.I Phthalocyanine Green BS 7,PG 7 i C.I Phthalocyanine Green YS, PG 36) lub viridian (PG 15). Numer "Colour Index" dla zieleni paryskiej to 21, C.I Emerald Green 21, PG 21.
Ciekawostkl:
Była używana przez Vincenta van Gogha, między innymi w jego najsłynniejszych Słonecznikach. W XIX i na początku XX wieku stosowano ją także jako pestycyd na polach uprawnych, zwłaszcza w USA, do zwalczania stonki ziemniaczanej. To właśnie ta zieleń, która w XVIII i XIX wieku truła arsenem panie z wyższych sfer oraz kurtyzany. Ze względu na swoje silne właściwości barwiące używano jej jako barwnika w najdroższych i najmodniejszych sukniach tamtej epoki. Malowano nią także inne przedmioty codziennego użytku, na przykład zabawki dla dzieci.
Przypisy
Kategoria:Insektycydy Kategoria:Pochodne tlenowych kwasów arsenu Kategoria:Organiczne sole miedzi Kategoria:Sole kwasu octowego Kategoria:Sole podwójne Kategoria:Związki arsenu(III)