Koregencja – sytuacja, w której rolę monarchy (koregenta) o równorzędnej pozycji i władzy, sprawują dwie osoby z powodu np. choroby, dłuższej nieobecności lub małoletniości władcy. Inne sytuacje, na mocy których występuje koregencja to: porozumienie dwóch rywalizujących o tron władców, koronacja syna monarchy za życia ojca (vivente rege), czy też wyniesienie praw do korony z małżeństwa (iure uxoris). Koregencja nie występuje w przypadku, gdy mąż władczyni zostaje księciem małżonkiem.
Przykłady koregencji Święte Cesarstwo Rzymskie/Królestwo Niemiec: Karol Wielki i jego syn Ludwik I Pobożny na tronie cesarskim (lata 813–814) Fryderyk Piękny i Ludwik IV na tronie królewskim, na mocy porozumienia (lata 1325–1330) wszyscy władcy koronowani na króla Rzymian za życia cesarza Królestwo Polskie: Jadwiga i Władysław Jagiełło, jako król iure uxoris (lata 1386–1399) Zygmunt Stary i Zygmunt August, koronowany za życia ojca (lata 1530–1548) Cesarstwo rzymskie władcy rządzący w ramach systemu tetrarchii Starożytny Egipt Amenemhat I i Sezostris I (około 10 lat) Cesarstwo Bizantyjskie: Arkadiusz i Teodozjusz II (lata 402–408) Konstantyn VII, Roman I Lekapen, Konstantyn Lekapen, Krzysztof Lekapen i Stefan Lekapen sprawowali formalnie władzę razem (lata 925–944) Księstwo Andory w państwie tym od początku jego istnienie głową państwa jest dwóch współksiążąt
Zobacz też diarchia król iure uxoris
Bibliografia
Kategoria:Monarchia