Jerzy Tumaniszwili (; ur. w Moskwie, zm. 9 grudnia 2010 na Florydzie) – polski wojskowy gruzińskiego pochodzenia, oficer Marynarki Wojennej, uczestnik II wojny światowej, kontradmirał.
Życiorys Jego rodzina wyjechała z Gruzji jeszcze przed podbojem tego kraju przez ZSRR w 1921, dzięki czemu przeżyła wymordowanie gruzińskiej arystokracji przez bolszewików. W 1922 osiadła w Polsce, najpierw w Świdrze, potem w Warszawie. Jego matką była Polka, Jadwiga Szyszko, córka generała Cezarego Szyszko. Ojciec, książę Paweł Tumanoff-Tumaniszwili, marszałek szlachty gruzińskiej, w 1924 stanął na czele emigracyjnego Komitetu Gruzińskiego.
Uczęszczał do I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. Ukończył suwalskie Gimnazjum Męskie im. Karola Brzostowskiego, był też słuchaczem Szkoły Podchorążych MW. Polskie obywatelstwo przyznano mu 30 września 1941.
W 1935 wstąpił do polskiej Marynarki Wojennej korzystając z umowy polskich sił zbrojnych z gruzińskim gen. Aleksandrem Zachariadze. W 1938 otrzymał stopień podporucznika marynarki. Służył w Kadrze Floty w Gdyni. W 1939 został oficerem na niszczycielu ORP „Burza”, brał udział m.in. w planie "Peking". Od 1940 do 1941 był I oficerem broni podwodnej na OF „Ouragan”. Awansowany na stopień porucznika marynarki, został skierowany na ORP „Krakowiak”, gdzie objął stanowisko II oficera artylerii. Brał w tym okresie udział m.in. w patrolach kanału La Manche, w trakcie bitwy z niemieckimi jednostkami został raniony w nogę.
Od grudnia 1942 przez rok służył w Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty. W styczniu 1944 powołano go na I oficera artylerii na ORP „Piorun”. Uczestniczył w akcjach przeciwko niemieckiemu pancernikowi „Tirpitz” i przy wsparciu operacji lądowania w Normandii. W 1944 awansowano go do stopnia kapitana marynarki.
Zajmował się także działalnością publicystyczną. W trakcie wojny pisywał w "Polsce Walczącej" (w tym pod pseudonimem "Jerzy Traper"). W 1950 udał się na emigrację do Stanów Zjednoczonych. Publikował na łamach "Naszych Sygnałów" i "Przeglądu Polskiego". Został członkiem zwyczajnym Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce, działał w Stowarzyszeniu Marynarki Wojennej.
W 1990 prezydent RP na uchodźstwie, Ryszard Kaczorowski, przyznał mu awans na komandora podporucznika. W 2008 został mianowany na stopień kontradmirała w stanie spoczynku przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego.
Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari – 3 maja 1945 Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski – 2009 – pkt 1. Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP – 2004 – pkt 9. Krzyż Walecznych – trzykrotnie Medal Morski – czterokrotnie Deltagermedaljen (Medal za Narwik) – Norwegia
Przypisy
Bibliografia Nota biograficzna na stronie Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Kategoria:Ludzie związani z Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Kontradmirałowie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Medalem Morskim Kategoria:Gruzińscy oficerowie kontraktowi WP Kategoria:Kapitanowie marynarki Polskiej Marynarki Wojennej Kategoria:Polacy – uczestnicy bitwy o Atlantyk 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 2010 Kategoria:Podporucznicy marynarki II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy pochodzenia gruzińskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie