Bekaplermin (łac. becaplerminum) – rekombinowany ludzki czynnik wzrostu BB pochodzenia płytkowego, stosowany w celu przyspieszania ziarninowania.
Mechanizm działania Bekaplermin to rekombinowany ludzki czynnik wzrostu BB pochodzenia płytkowego (ang. Platelet-derived Growth Factor, PDGF), otrzymywany z komórek drożdży Saccharomyces cerevisiae do których wprowadzono gen kodujący łańcuch B PDGF. Jest to białko dimeryczne o masie cząsteczkowej 24500 Da. Bekaplermin zachowuje aktywność endogennego PDGF, stymulując chemotaktyczne przyciąganie i proliferację komórek biorących udział w gojeniu się ran. Bekaplermin nasila przede wszystkim tworzenie ziarniny.Badania kliniczne dowiodły, że bekaplermin jest skuteczny w leczeniu owrzodzeń – całkowite wyleczenie zanotowano u 47% pacjentów stosujących miejscowo bekaplermin przez okres 20 tygodni.
Farmakokinetyka Badania kliniczne nad farmakokinetyką bekaplerminu prowadzono u pacjentów, u których średnia powierzchnia owrzodzenia wynosiła 10,5 cm2. Po 14 dniach stosowania stwierdzono nieistotne klinicznie wchłanianie bekaplerminu z powierzchni rany.
Wskazania Bekaplermin przeznaczony jest do leczenia głębokich, neuropatycznych, przewlekłych owrzodzeń cukrzycowych, których powierzchnia jest mniejsza bądź równa 5 cm2. Preparat powinien być stosowany razem z innymi metodami leczenia tego typu uszkodzeń skóry.Istnieją klinicznie uzyskane dowody, że bekaplermin jest skuteczny w leczeniu owrzodzeń pachwiny spowodowanych przez naczyniaka krwionośnego.
Przeciwwskazania nadwrażliwość na bekaplermin lub jakikolwiek inny składnik preparatu, obecność nowotworu w miejscu stosowania leku lub jego okolicach, zakażone zmiany skórne (przed zastosowaniem bekaplerminu należy wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwbakteryjne), dzieci i młodzież do 18. roku życia (ze względu na brak badań w tej grupie wiekowej), ciąża i karmienie piersią (ze względu na brak badań).
Ostrzeżenia specjalne Leczenie bekaplerminem powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w leczeniu owrzodzeń pochodzenia cukrzycowego. Przed nałożeniem preparatu owrzodzenie należy starannie opatrzyć, tj. usunąć tkankę martwiczą i zajętą zakażeniem. Należy także poinformować pacjenta o zakazie dźwigania ciężarów. Przed rozpoczęciem leczenia bekaplerminem należy wykluczyć lub rozpocząć terapię innych stanów chorobowych, przede wszystkim zapalenia kości i chorób tętnic obwodowych. Bekaplermin jest lekiem pobudzającym proliferację. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku chorych, u których stwierdzono nowotwór złośliwy. Bekaplermin może być stosowany maksymalnie przez 20 tygodni. Jeżeli po 10 tygodniach nie występuje poprawa, należy poddać ocenie zasadność leczenia. Preparat należy przechowywać w lodówce, a po otwarciu zużyć w ciągu 6 tygodni.
Interakcje Nie zaleca się jednoczesnego stosowania bekaplerminu i innych leków stosowanych miejscowo w leczeniu owrzodzeń, ze względu na brak badań w tym zakresie.
Działania niepożądane Występują często i mają różne nasilenie. Do najczęstszych objawów ubocznych zaliczyć można: zakażenia w miejscu stosowania leku (w przypadku wystąpienia zakażenia należy zaprzestać stosowania bekaplerminu i wdrożyć leczenie przeciwbakteryjne), zapalenie tkanki łącznej, owrzodzenia skóry. Rzadziej mogą pojawić się również: zapalenie kości i szpiku, reakcje alergiczne skóry, w tym rumień i ból, zmiany skórne typu pęcherzowego, obrzęki, nadmiernie zarninowanie.
Preparaty Regranex – Janssen-Cilag – żel 15 g, każdy gram zawiera 100 μg bekaplerminu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:ATC-D03 Kategoria:Leki biologiczne