Hans Rothmann (ur. 5 sierpnia 1899 w Berlinie, zm. 28 lutego 1970 w San Francisco) – niemiecko-amerykański lekarz, syn Maxa Rothmanna.
Urodził się 5 sierpnia 1899 w Berlinie jako syn profesora neurologii Maxa Rothmanna i Anny z domu Neumann. Uczył się w szkołach w Berlinie i w Rostocku. W 1917 zdał egzaminy i rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Rostockuwpis w Portalu Immatrykulacji Uniwersytetu w Rostocku. Powołany do wojska, służył jako sanitariusz w lazarecie. W 1919 podjął na nowo studia: kontynuował je na uniwersytetach w Münster, Rostocku i Berlinie. Przez kilka miesięcy przebywał w holenderskim Ośrodku Badań Mózgu w Amsterdamie. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1924 w Berlinie. Następnie pracował w II Klinice Charité, najpierw jako Volontärarzt. potem jako Assistantarzt. Od 1927 jako Privatassistent u Theodora Brugscha w Halle. Później jako Stationsarzt w Medizinischen Universitätsklinik Halle, w 1930 habilitował się z medycyny wewnętrznej. W 1933 stracił posadę w Halle, i wrócił do Berlina. Emigrował do Stanów Zjednoczonych, od 1942 miał prawo wykonywania zawodu w Kalifornii. Należał do San Francisco Medical Society.
Jego żoną była Frances Bransten RothmannFrances Bransten Rothmann: The Haas Sisters of Franklin Street. Judah L. Magnes Museum, 1979 s. 86.
Wybrane prace Zusammenfassender bericht uber den Rothmannschen grosshirnlosen Hund nach Klinischer und anatomischer Untersuchungen (1923) Völliger Ausfall der Substantia nigra nach Exstirpation von Großhirn und Striatum (1925) Diagnostik und Therapie der hypophysären Magersucht (1935)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy lekarze Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Urodzeni w 1899