SM Tb XI, później SM Tb 11 – austro-węgierski torpedowiec z początku XX wieku, jedna z sześciu jednostek typu Tb VII. Okręt został zwodowany 24 maja 1910 roku w stoczni we Fiume, po czym wszedł do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine 31 grudnia 1910 roku. W 1910 roku oznaczenie numeryczne jednostki zmieniono z cyfry rzymskiej na arabską (Tb 11). Okręt wziął czynny udział w I wojnie światowej, a w październiku 1917 roku załoga torpedowca zdezerterowała i jednostka trafiła w ręce Włochów, gdzie służyła w Regia Marina pod nazwą „Francesco Rismondo” do listopada 1925 roku.

Projekt i budowa Po zamówieniu w stoczni w Trieście ośmiu przybrzeżnych torpedowców typu Tb I Węgrzy wymusili na dowództwie Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine złożenie zamówienia na budowę podobnych jednostek w węgierskiej stoczni we Fiume, mimo że nie miała ona dostatecznego doświadczenia w konstrukcji okrętów. W rezultacie ograniczono liczbę zamówionych w stoczni STT jednostek typu Tb I z ośmiu do sześciu, a w stoczni Danubius złożono zamówienie na sześć zbliżonych konstrukcyjnie okrętów. Projekt torpedowców typu Tb VII bazował wizualnie na jednostkach typu Tb I, różnił się jednak powiększoną wypornością, innym typem napędu i usytuowaniem reflektora. Już w trakcie prób morskich ujawniły się usterki i poważne wady konstrukcji, m.in. niebezpieczny przechył podczas pływania z prędkością maksymalną, spowodowany dużym momentem obrotowym pojedynczej śruby.

Okręt zbudowany został w stoczni Danubius we Fiume (pod numerem stoczniowym 27). Stępkę torpedowca położono 23 października 1909 roku, a zwodowany został 24 maja 1910 roku.

Dane taktyczno-techniczne SM Tb XI był przybrzeżnym torpedowcem o długości na wodnicy 44,2 metra (43,3 metra między pionami), szerokości 4,4 metra i zanurzeniu 1,45 metra. Wyporność normalna wynosiła 131,5 tony. Okręt napędzany był przez trzycylindrową pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 2400 KM, do której parę dostarczały dwa opalane paliwem płynnym kotły wodnorurkowe typu White-Forster. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć maksymalną prędkość 26,5 węzła.

Okręt wyposażony był w dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa kalibru 47 mm SFK L/44. Jednostka wyposażona była w reflektor, umieszczony z tyłu pomostu bojowego.

Załoga okrętu składała się z 20 oficerów i marynarzy.

Służba SM Tb XI został wcielony do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine 31 grudnia 1910 roku. W 1910 roku oznaczenie torpedowca zmieniono z cyfry rzymskiej na arabską (SM Tb 11). W momencie wybuchu I wojny światowej SM Tb 11 wraz z SM Tb 8, SM Tb 10 i SM Tb 12 wchodziły w skład 19. Grupy Torpedowców Sił Obrony Lokalnej w Sebenico. Jednostka pełniła służbę patrolową wokół baz, eskortowała zespoły okrętów i używana była do trałowania.

5 października 1917 roku załoga SM Tb 11 zbuntowała się, zdezerterowała i poddała okręt Włochom, którzy 27 października tego roku wcielili go do Regia Marina pod nazwą „Francesco Rismondo”; jednostka służyła we włoskiej flocie do 29 listopada 1925 roku, kiedy została sprzedana w celu złomowania.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Danubius Kategoria:Torpedowce typu Tb VII Kategoria:Włoskie okręty z okresu I wojny światowej Kategoria:Włoskie torpedowce