Tragedia romantyczna – gatunek dramatyczny twórczo nawiązujący i kontynuujący model tragedii szekspirowskiej, stojący natomiast w opozycji do skodyfikowanej koncepcji tragedii antycznej oraz klasycznej. Tragedia romantyczna kierowała się wzorem Szekspira. Określały ja m.in. następujące cechy:
odrzucenie estetycznej jednorodności mieszanie tragizmu, patosu, komizmu i groteski, zerwanie z tradycyjnymi wyznacznikami kompozycyjnymi (np. zasadą trzech jedności), stosowanie fragmentarycznej, luźnej fabuły, wprowadzenie bohaterów uosabiających ludzkie namiętności i niepoddających się jednoznacznie ocenie moralnej osadzenie wydarzeń oraz konfliktu tragicznego w szerokim kontekście psychologicznym i konkretnych realiach obyczajowych, historycznych, społeczno- politycznych, filozoficznych.
Można przyjąć, iż te właśnie cechy tragedii romantycznej doprowadziły w pewnym sensie do śmierci gatunku. Tendencja romantyzmu do modyfikowania, a nawet zacierania wyrazistości gatunkowej, musiała bowiem przekształcić z czasem nową koncepcję tragedii tak dalece, że w efekcie zrodził się nowy gatunek: dramat romantyczny.
Do najwybitniejszych twórców tragedii romantycznej należą m.in.: Friedrich Schiller, George Byron, Aleksandr Puszkin, Juliusz Słowacki i Cyprian Kamil Norwid z koncepcją białej tragedii, czyli ,,nietragicznej tragedii".
Bibliografia Epoki Literackie. Wielki leksykon, Wyd. Dolnośląskie, Wrocław, 2004
Kategoria:Gatunki dramatu Kategoria:Romantyzm