Sahadźa (sanskryt सहज, „zrodzony sam z siebie”, „to co wrodzone”, „naturalność”, „spontaniczność”, ang. sahaja) – pojęcie doskonałego duchowo przyrodzonego stanu jednostki w niektórych nurtach filozofii indyjskiej. Jedno z imion hinduistycznego boga Śiwy.
Jego zastosowania odnajduje się zwłaszcza w buddyjskiej tradycji sahadźajana, w ruchu nathów i santów i bengalskich baulów, a także w tradycji o nazwie wisznuizm sahadźija. Swami Muktananda Paramahansa objaśnia ten stan jako stan naturalnego samadhi. Przebywając w tym samadhi, wszystko co jest napotykane i zarazem doświadczane w świecie, jest odbierane jako manifestacje jaźniMałgorzata Sacha, Wyzwolenie jako doskonałość. Ideał siddhy w ujęciu Muktanandy, Studia Religiologica, Z.31 1998, s. 45..
Historia Pojęcia tego używał buddyjski mistrz Saraha, a rozpowszechnił sławny jogin Gorakhnath. Współcześnie do pojęcia sahadźi odnosi się Ken Wilber, wskazując na pokrywanie się jego znaczenia z buddyjskim terminem tathataKen Wilber, Spektrum świadomości, Inwolucja / Wielki filtr, s. 283, Pokrywa się to dokładnie z wglądem w to, co buddyści określają terminem „tathata”, co...hinduiści „sahadźa”, a....
Przypisy
Kategoria:Filozofia indyjska Kategoria:Sahadźa joga Kategoria:Filozofia buddyjska Kategoria:Tantryzm