Otto Ferdinand Julius Kloeppel (ur. 10 października 1873 w Kolonii, zm. 23 stycznia 1942 w Gdańsku) – niemiecki architekt, nauczyciel akademicki, rektor Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig) (1926–1927), konserwator i miłośnik zabytków.
Życiorys Absolwent Szkoły Tomasza w Lipsku (Thomasschule zu Leipzig) (1892). Student architektury i budownictwa w Charlottenburgu, Berlinie, Monachium i Karlsruhe – studia ukończył w 1897. W 1896 otrzymał tytuł zawodowy kierownika budów (niem. Bauführer). Pracownik urzędu budowlanego w Andernass. Zatrudniony przy wznoszeniu gmachu Prezydium Policji w Gdańsku (1902–1905), za co został uhonorowany orderem koronnym (niem. Kronenorden) IV klasy, a następnie przy realizacji podobnego budynku w podberlińskim Charlottenburgu (1906–1910). Pracował w charakterze urzędnika w ministerstwie robót publicznych w Berlinie.
Od 1912 profesor konstrukcji, urbanistyki i osadnictwa Królewskiej Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (Königliche Technische Hochschule zu Danzig), która następnie w latach 1918–1921 nosiła nazwę Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (Technische Hochschule in Danzig), w okresie 1921–1939 Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig). W latach 1926–1927 był jej rektorem. Na jego zajęcia uczęszczała m.in. Miriam Braude.
Brał udział w stopniu kapitana piechoty w działaniach I wojny światowej, za co został dwukrotne odznaczony Krzyżem Żelaznym (II klasy i I klasy) oraz otrzymał dwa ordery saskie: krzyż rycerski I klasy orderu Albrechta z mieczami i koroną i krzyż rycerski św. Henryka.
Zaprojektował samodzielnie, bądź przy współpracy innych architektów kilka obiektów i zespołów architektonicznych, m.in. siedzibę sopockiego Grand Hotelu, zespołu mieszkalnego w okolicy obecnej ul. Kościuszki, przebudowę i modernizację teatru przy Targu Węglowym (obecnie Teatr Wybrzeże). Pełnił rolę miejskiego konserwatora zabytków architektury, m.in. walczył z ideą zastąpienia historycznej zabudowy ul. Długiej modnymi w latach XX-lecia międzywojennego modernistycznymi, betonowymi budynkami („pudełkami”). Od zniszczenia uratował też renesansowe miejskie bramy: Nizinną i Żuławską. Pod jego kierownictwem studenci przeprowadzili pierwszą inwentaryzację gdańskich zabytków. W 1933 otrzymał zlecenie opracowania sposobów konserwacji fasad gdańskich kamieniczek, czego efektem było przywrócenie historycznego wyglądu kilkudziesięciu obiektom. W latach 1933–1935 kontynuował nadzór nad remontem Kościoła Mariackiego. Na emeryturę przeszedł w 1938.
Publikacje
Przypisy
Bibliografia Górska-Karpińska, Marzena: Grand Hotel Sopot, Oficyna Wydawnicza MH Warszawa 2005, 134 s.
Kategoria:Niemieccy architekci Kategoria:Architekci związani z Gdańskiem pod zaborem pruskim Kategoria:Architekci związani z Wolnym Miastem Gdańskiem Kategoria:Rektorzy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Ludzie związani z Sopotem Kategoria:Ludzie urodzeni w Kolonii Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojskowym św. Henryka (Saksonia) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1942