Chromobacterium violaceum – Gram–ujemna, względnie beztlenowa, niewytwarzająca sporów bakteria. Wchodzi w skład naturalnej flory wód i gleby w regionach tropikalnych i subtropikalnych. Wytwarza antybiotyk – wiolaceinę, któremu zawdzięcza fioletową barwę. Dobrze rośnie na agarze odżywczym, produkując charakterystyczne gładkie, nieco wypukłe kolonie o ciemnofioletowym zabarwieniu z metalicznym połyskiem. W środowisku beztlenowym staje się bezbarwna. Po raz pierwszy bakterię wyizolował z wilgotnej pasty ryżowej w 1882 roku Paul Émile Lecoq de Boisbaudran. Pełny genom bakterii został poznany w 2003.
Biochemia Chromobacterium violaceum fermentuje glukozę, trehalozę, N–acetyloglukozoaminę i glukoniany, natomiast nie fermentuje L–arabinozy, D–galaktozy i D–maltozy.
Znaczenie w medycynie Bakteria rzadko powoduje zakażenia u ludzi. Najczęściej są to infekcje skórne, niekiedy sepsa czy ropnie wątroby, które mogą być śmiertelne.
W procesie diagnostycznym należy wziąć pod uwagę, że istnieje możliwość nieprawidłowego stwierdzenia w badanej próbce Burkholderia pseudomallei.
Chromobacterium violaceum wytwarza kilka antybiotyków: aztreonam – monobaktam aktywny wobec Gram–ujemnych tlenowych bakterii, w tym Pseudomonas aeruginosa. wiolaceinę – skuteczna wobec korzenionóżek i świdrowców aerocyjanidynę – aktywna wobec bakterii Gram–dodatnich aerocavinę – aktywna wobec baterii Gram–ujemnych i Gram–dodatnich
W literaturze opisane zostały również przypadki infekcji u gibonów.
Leczenie Infekcje spowodowane Chromobacterium violaceum są rzadkie, dlatego brakuje badań klinicznych oceniających różne rodzaje terapii. Antybiotyki stosowane w leczeniu to: pefloksacyna, cyprofloksacyna, amikacyna i kotrimoksazol. Inne antybiotyki skuteczne w warunkach in vitro to: chloramfenikol i tetracyklina.
Na podstawie danych teoretycznych wobec ''Chromobacterium violaceum nie będą aktywne penicyliny, cefalosporyny i aztreonam, aczkolwiek karbapenemy takie jak meropenem i imipenem mogą dawać pewien efekt.
Przypisy
Kategoria:Proteobakterie