Panlogizm (gr. πᾶν, pan – wszystko; λογιζμος, logidzos – rozumowanie, rozum) – filozoficzna doktryna G.W.F. HeglaB. Markiewicz, U źródeł niemieckiego idealizmu, COMSNP, Warszawa 1987, głosząca tożsamość bytu i myślenia.
„Panlogizm” jest idealistyczną teorią rozwoju przyrody i społeczeństwa. Stanowi etap logicznego rozwoju myśli, a poszczególne zjawiska i zdarzenia są koniecznymi momentami tego rozwoju (przyrody i dziejów ludzkich) w procesie realizowania się absolutuM. Żardecka, J. Hubert, Leksykon filozofii klasycznej, Lublin 1997, 420-421. Władysław Tatarkiewicz pisze o panlogizmie Hegla:
„Wszystko w świecie jest konieczne, a jeśli nie zdajemy sobie z tego sprawy i musimy odwoływać się do doświadczenia, to tylko dlatego, że umysł nasz jest niedoskonały. Logicznie możliwe jest wszystko, co niesprzeczne...”W. Tatarkiewicz, Historia filozofii, t. 2, Filozofia nowożytna do 1830,s. 65.
Przypisy
Bibliografia G.W.F. Hegel, Fenomenologia ducha, 1807, wyd pol. t. 1 2, 1963-64; Hegel, Nauka logiki, 1812, wyd. pol. t. 1 2, 1967-68; Hegel, Encyklopedia nauk filozoficznych, 1817, wyd. pol. 1990;
Kategoria:Antropologia filozoficzna Kategoria:Kierunki filozoficzne Kategoria:Georg Wilhelm Friedrich Hegel