Jerzy Zdzisław Makowiecki, ps. „Tomasz Malicki”, „Wokulski”, „Tomasz”, „Dołęga”, „Kuncewicz”, „Malicki” (ur. 23 stycznia 1896 w Warszawie, zm. 13 czerwca 1944 w okolicach wsi Górce) – polski inżynier, działacz konspiracji (1939–1944), kierownik Wydziału Informacji BIP ZWZ AK, przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego (1943–1944).
Życiorys Był synem Henryka Benedykta Dołęgi-Makowieckiego – inżyniera oraz Bronisławy z RosenfeldówJ. Chrobaczyński, Makowiecki Jerzy Zdzisław, [w:] Słownik biograficzny historii Polski, t. 2, red. J. Chodera, F. Kiryk, Wrocław-Warszawa-Kraków 2005, s. 910.. Ukończył Gimnazjum Rychłowskiego w Warszawie (1913). W czasie I wojny światowej w POW, w 1918 był krótko więziony w Cytadeli Warszawskiej przez władze niemieckie. Od 1918 służył w Wojsku Polskim, biorąc udział m.in. w obronie Lwowa przed bolszewikami. Działał w Komitecie Obrony Kresów. W okresie wojny polsko-bolszewickiej w latach 1919–1920 pracował dla II Oddziału. W 1919 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty i Szkołę Karabinów Maszynowych w Dęblinie. Od 1923 do 1924 był zatrudniony jako referent w Wydziale Osad Żołnierskich Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1926 został przeniesiony do rezerwy. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, który ukończył w 1933. Projektował liczne obiekty na potrzeby marynarki wojennej (Gdynia, Hel). We wrześniu 1939 bronił Warszawy przed wojskami niemieckimi.
W 1937 włączył się w działalność warszawskiego Klubu Demokratycznego. Dwa lata później został wybrany w skład Rady Naczelnej SD. Został wiceprzewodniczącym ZG ugrupowania. Po aresztowaniu i zamordowaniu Stanisława Więckowskiego objął, w maju 1943, funkcję przewodniczącego SD. Był jednocześnie przewodniczącym jego komisji programowej.
W październiku 1940 został mianowany szefem Wydziału Informacji Biura Informacji i Propagandy, którym pozostał do śmierci w 1944. 13 czerwca 1944 wraz z żoną Zofią został porwany i zamordowany przez członków tzw. grupy Sudeczki związanej z kontrwywiadem Armii Krajowej w okolicach wsi Górce. Akcję inspirował Witold Bieńkowski oraz oficerowie kontrwywiadu AK związani z obozem nacjonalistycznym. Tego samego dnia zamordowano historyka Ludwika Widerszala, pracownika Wydziału kierowanego przez Makowieckiego. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 257d-4-19).
Odznaczenia Krzyż Walecznych (po raz piąty we wrześniu 1939) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (pośmiertnie 1 października 1944)
Przypisy
Bibliografia
Henryk Wosiński: Stronnictwo Demokratyczne w latach II wojny światowej, Warszawa 1980 Ludwik Hass: Masoneria polska XX wieku: losy, loże, ludzie, Wydawnictwo „Kopia”, Warszawa 1996, s. 216 (nota biograficzna z informacją o przynależności do loży)
Kategoria:Absolwenci i uczniowie szkoły imienia Tadeusza Reytana w Warszawie Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej ZWZ Kategoria:Członkowie Klubów Demokratycznych (1937–1939) Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (pięciokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Ofiary zabójstw w Polsce Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy Stronnictwa Demokratycznego (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Polscy wolnomularze (II Rzeczpospolita) Kategoria:Przewodniczący konspiracyjnego Stronnictwa Demokratycznego Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów (1920) Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Wojskowych Kategoria:Więźniowie Cytadeli Warszawskiej (Królestwo Polskie 1916–1918) Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1944