thumb|Załamek T na schemacie zapisu EKG pojedynczego cyklu pracy serca. Załamek T – w terminologii medycznej określenie fragmentu zapisu elektrokardiograficznego odpowiadającego repolaryzacji komór serca.
Prawidłowy załamek T W prawidłowym zapisie EKG załamek T pojawia się po zespole QRS, w czasie ok. 80 ms (czas ten odpowiada odcinkowi ST). Prawidłowy czas trwania załamka T powinien wynosić 120–160 ms a jego amplituda nie powinna przekraczać 0,6 mV w odprowadzeniach kończynowych oraz 1 mV w odprowadzeniach przedsercowych. Nie są to jednak ścisłe wytyczne. U zdrowej osoby w odprowadzeniach I, II, V2–V6 załamki T powinny osiągać wartości dodatnie, w odprowadzeniu aVR ujemne, a w pozostałych mogą osiągać zarówno wartości ujemne jak i dodatnie.
Zmiany załamka T Wysokie załamki T mogą być oznaką: pobudzenia układu przywspółczulnego, podwyższonego stężenia potasu w surowicy, ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego. Płaskie załamki T są objawem nieswoistym. Mogą towarzyszyć: uszkodzeniu serca o różnej etiologii, pobudzeniu układu współczulnego, niedokrwistości, niedoczynności tarczycy, obniżonemu stężeniu potasu w surowicy, menopauzie. Płytkie, ujemne załamki T podobnie jak płaskie, mogą powstawać na skutek uszkodzenia mięśnia sercowego o różnorakiej etiologii. Głębokie, ujemne załamki T występują w zawale serca. Dwufazowe (ujemno-dodatnie) załamki występują w przypadku: bloku odnogi pęczka Hisa, zespołu preekscytacji, przerostu i przeciążenia komór serca. Naprzemienność załamka T polega na zmieniającej się amplitudzie wychylenia krzywej EKG w co drugim cyklu pracy serca. Stwierdzenie naprzemienności wskazującej na zwiększone ryzyko napadowego częstoskurczu komorowego, migotania komór oraz śmierci sercowej, często nie jest możliwe podczas wzrokowej oceny EKG i wymaga analizy komputerowej.
Przypisy
Kategoria:Elektrokardiografia