Inica Nowogardzka (Inica, niem. Ihnazoll, też Ihnathal, IhnabergSkorowidz miejscowości Pomorza Zachodniego i Ziemi Lubuskiej (...), Instytut Zachodni, Poznań 1947) – wyludniona i zniesiona miejscowość w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Stargard
Położona była 14 km na północny zachód od Stargardu, nad rzeką Iną. W XVIII i XIX wieku znajdowała się tu ważna przeprawa na rzece Inie, a w pobliżu mostu punkt poboru ceł (opłat) od towarów spławianych rzeką, nazywany Ihna-Zoll.
Na początku XX w. miejsce należące do Sowna, bez zabudowań.
W 1948 roku rozporządzeniem ministrów administracji i Ziem Odzyskanych niemiecka nazwa miejscowości Ihnazoll została zmieniona na polską Inica Nowogardzka. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Jako miejscowość Inica, wraz z innymi nieistniejącymi już przysiółkami, została ujęta w statucie sołectwa Sowno z 2003 roku[Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego, nr 46 z dn. 5 czerwca 2003. W kolejnym statucie już nie występuje.
Przypisy
Bibliografia B. Stramek, Nazwy miejscowe powiatu stargardzkiego. Część II: Nazwy niemieckie i powojenne polskie [w:] Stargardia t. II, Stargard, 2002
Kategoria:Opuszczone wsie w województwie zachodniopomorskim Kategoria:Sowno (powiat stargardzki)