Święto krwi () – amerykański film pełnometrażowym, nakręconym przez Herschella Gordona Lewisa. Miał premierę 6 lipca 1963 roku. Często uważany jest za pierwszy film gore.
W roku 2002 został wydany sequel filmu pt. Blood Feast 2: All U Can Eat.
Fabuła Egipska księżniczka Ishtar zostaje ożywiona przez Fuada Ramzesa, fanatycznego znawcę kultury starożytnego Egiptu. Mężczyzna pod wpływem księżniczki postanawia przygotować ucztę podobną do tej, którą stworzono przed pięcioma tysiącami lat dla bogini w Egipcie. Dania serwowane przez Fuada mają być przyrządzane z ciał zamordowanych przez niego młodych dziewczynFilmweb.pl.
Produkcja
Geneza projektu Pomysł na realizację Święta krwi (ang. Blood Feast) narodził się na początku lat 60. XX wieku, kiedy twórcy kina eksploatacji David F. Friedman i Herschell Gordon Lewis poszukiwali nowego kierunku dla swoich filmów. Dotychczas obaj związani byli z produkcjami typu nudie-cuties, łączącymi komedię z łagodną erotyką. Z powodu ograniczeń cenzuralnych i groźby przyznania kategorii X, ograniczającej dystrybucję, twórcy zdecydowali się porzucić erotykę na rzecz motywu przemocy. Celem było stworzenie filmu, który przełamywałby obowiązujące w amerykańskim kinie normy przedstawiania brutalnych scen i oferował widzom nową, bezpośrednią estetykę.
Realizacja i obsada Lewis i Friedman przystąpili do produkcji z minimalnym budżetem wynoszącym około 24 tys. dolarów. Ze względu na ograniczone środki większość zdjęć realizowano w prywatnych domach znajomych oraz w wynajętych niskim kosztem lokalach na terenie Florydy. Produkcja miała charakter silnie improwizowany — reżyser pełnił równocześnie funkcje operatora, montażysty oraz kompozytora muzyki. Friedman, oprócz obowiązków producenckich, zagrał krótką rolę epizodyczną.
Do obsady zatrudniono m.in. Connie Mason, modelkę Playboya, którą Friedman sprowadził dzięki swoim kontaktom. Jej udział miał podnieść atrakcyjność filmu, mimo że — wbrew wcześniejszym produkcjom twórców — nie planowano scen nagości. Rolę antagonistycznego bohatera, Fuada Ramzesa, powierzono Malowi Arnoldowi. Decyzja wynikała głównie z ograniczeń finansowych; aktor nie odpowiadał fizycznie roli, co maskowano m.in. farbowaniem włosów na siwo.
Efekty specjalne i styl wizualny Zdjęcia do filmu zrealizowano w ciągu zaledwie czterech dni. Ze względu na niski budżet wszystkie efekty gore wykonywano metodami amatorskimi. Krew przygotowywano z mieszaniny farby lateksowej, syropu kukurydzianego i barwników spożywczych; zużyto jej około 30 litrów, co w momencie premiery stanowiło niespotykaną skalę. Scenografie tworzono samodzielnie, wykorzystując tanie rekwizyty nabywane na pchlich targach oraz w sklepach budowlanych.
Pomimo technicznej prostoty brutalne sceny, ukazane w sposób bezpośredni i pozbawiony niedomówień, znacznie odbiegały od standardów obowiązujących w amerykańskim kinie początku lat 60. XX wieku. Twórcy świadomie rezygnowali z konwencji sugerowanej przemocy, która dominowała w klasycznych thrillerach i filmach gatunkowych.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańskie filmy z gatunku horror Kategoria:Amerykańskie filmy z 1963 roku Kategoria:Amerykańskie slashery Kategoria:Filmy fantastyczne z 1963 roku Kategoria:Filmy o kanibalizmie