Karaimoznawstwo – nauka o języku, literaturze, kulturze, historii i religii Karaimów; stanowiąca jedną z dziedzin orientalistyki.
Początki polskiego karaimoznawstwa wiążą się z osobą Tadeusza Czackiego i jego publikacją Rozprawa o Żydach i Karaitach (Wilno 1807, wznowienia: Kraków 1860 oraz Lwów 1886)Mariusz Pawelec, Tadeusza Czackiego spotkania z Karaimami, "Almanach Karaimski", vol. 6, 2017, s. 135–162.. Jako samodzielna dziedzina nauk orientalistycznych karaimoznawstwo rozwinęło się w Polsce w II Rzeczypospolitej dzięki aktywności Tadeusza Kowalskiego i Ananiasza Zajączkowskiego, a następnie w okresie powojennym. Wkład polskiego karaimoznawstwa w porównaniu do innych krajów był i pozostał znaczącyAleksander Dubiński, Pół wieku karaimoznawstwa w Polsce, "Euhemer" 1975, nr 4, (98), s. 15–20.. Aktualnie badania karaimoznawcze prowadzone są w Polsce w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytecie Warszawskim oraz Uniwersytecie Jagiellońskim. Czasopismem naukowym poświęconym karaimoznawstwu jest rocznik „Almanach Karaimski”Stefan Dudra, Renata Kubiak, Karaimi, W: Mniejszości narodowe i etniczne w Polsce po II wojnie światowej, red. S. Dudra, B. Nitschke, Kraków 2010, s. 330..
Karaimoznawcy Abraham Firkowicz, Jan Grzegorzewski, Tadeusz Jan Kowalski, Seraja Szapszał, Aleksander Mardkowicz, Ananiasz Zajączkowski, Włodzimierz Zajączkowski, Szymon Szyszman, Józef Sulimowicz, Aleksander Dubiński
Karaimoznawcy współcześni Henryk Jankowski, Michał Németh, Mariola Abkowicz, Anna Sulimowicz, Adam Dubiński, Szymon Pilecki
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Orientalistyka Kategoria:Karaimi Kategoria:Filologie według języków Kategoria:Działy religioznawstwa