Ole Einar Bjørndalen (ur. 27 stycznia 1974 w Drammen) – norweski biathlonista, wielokrotny mistrz olimpijski, mistrz świata i zdobywca Pucharu Świata, najbardziej utytułowany zawodnik w historii tej dyscypliny10 grunner til at han er en legende .Hotel na kółkach za drogi. Legenda oferowała go ze względów patriotycznych (www.tvn24.pl) .snl.no: Ole Einar Bjørndalen .olympic.org: Ole Einar BJOERNDALEN .. Startował też w biegach narciarskich.

Bjørndalen zdobył 8 tytułów mistrza olimpijskiego, 20 tytułów (45 medali) mistrza świata oraz 6 razy wygrał klasyfikację Pucharu Świata (Kryształowa Kula). Dziewiętnastokrotnie zdobył tzw. małą kryształową kulę, za zwycięstwo w poszczególnych klasyfikacjach. Do niego należy rekord liczby zwycięstw w zawodach pucharowych – wygrał je 95 razy (pierwszy raz mając 21 lat 11 miesięcy i 15 dni) – 94 zwycięstwa w biathlonie plus jedno pucharowe zwycięstwo w biegach narciarskich. Zwycięstwem w biegu indywidualnym (17 lutego 2009) podczas mistrzostw świata w Pjongczang (wyniki podczas MŚ zaliczane są również do klasyfikacji PŚ) poprawił legendarne osiągnięcie Szweda Ingemara Stenmarka, który w narciarstwie alpejskim wygrał 86 razy w Pucharze Świata i był do tego czasu rekordzistą w liczbie zwycięstw. Czterokrotnie wygrywał prestiżowe zawody World Team Challenge w Gelsenkirchen.

Dwudziestokrotny mistrz Norwegii w latach 1995–2007. W 2011 r. otrzymał medal Holmenkollen.

Życiorys Ole Einar Bjørndalen urodził się 27 stycznia 1974 w Drammen, jako czwarty z pięciorga dzieci. Wychowywał się na farmie w Simonstranda i został wykwalifikowanym biegaczem narciarskim. Biathlon uprawiał od roku 1983, jego trenerem był jego starszy brat Dag Bjørndalen, również biathlonista. W wieku szesnastu lat Ole opuścił dom i wstąpił do akademii sportowej w Geilo. Na początku trenował biathlon oraz biegi narciarskie, a po roku miał zdecydować co wybierze. W 1993 roku wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Ruhpolding, zdobywając złote medale w sprincie, biegu indywidualnym i sztafecie.

Kariera W Pucharze Świata zadebiutował 18 marca 1993 roku w Kontiolahti, zajmując 29. miejsce w biegu indywidualnym. Pierwsze punkty (do sezonu 1997/1998 punktowało 25. najlepszych zawodników) wywalczył 15 stycznia 1994 roku w Ruhpolding, zajmując 17. miejsce w sprincie. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 10 grudnia 1994 roku w Bad Gastein, kończąc rywalizację w biegu indywidualnym na drugiej pozycji. Rozdzielił tam innego Norwega – Jona Åge Tylduma i Rosjanina Aleksieja Kobielewa. W kolejnych startach jeszcze 178 razy stawał na podium, odnosząc przy tym 94 zwycięstwa. 35 razy był najlepszy w sprincie, 37 w biegu pościgowym, 14 razy wygrywał biegu ze startu masowego, a 8 razy triumfował w biegu indywidualnym. Ostatnie podium w zawodach tego cyklu wywalczył 12 lutego 2017 roku w Hochfilzen, zajmując trzecie miejsce w biegu pościgowym.

Najlepsze wyniki osiągał w sezonach 1997/1998, 2002/2003, 2004/2005, 2005/2006, 2007/2008 i 2008/2009, kiedy zwyciężał w klasyfikacji generalnej. Został tym samym pierwszym zawodnikiem w historii, który sześciokrotnie zdobywał Puchar Świata (w sezonie 2016/2017 jego osiągnięcie wyrównał Francuz Martin Fourcade, a rok później je pobił). W sezonach 1996/1997, 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001, 2003/2004 i 2006/2007 był drugi, a w sezonie 2001/2002 zajął trzecie miejsce. Ponadto 19 razy wygrywał klasyfikacje poszczególnych konkurencji: w sprincie był najlepszy w sezonach 1996/1997, 1997/1998, 1999/2000, 2000/2001, 2002/2003, 2004/2005, 2007/2008 i 2008/2009, w biegu pościgowym wygrywał w sezonach 1999/2000, 2002/2003, 2005/2006, 2007/2008 i 2008/2009, w biegu masowym w sezonach 2002/2003, 2004/2005, 2005/2006, 2006/2007 i 2007/2008, a w sezonie 2004/2005 zwyciężył też w klasyfikacji biegu indywidualnego.

Trafił do kadry olimpijskiej na igrzyska w Lillehammer w 1994 roku, gdzie zajął 28. pozycję w sprincie, 36. pozycję w biegu indywidualnym i siódmą w sztafecie. Podczas igrzysk olimpijskich w Nagano cztery lata później dwukrotnie stawał na podium. Zwyciężył w sprincie, wyprzedzając swego rodaka, Frode Andresena i Ville Räikkönena z Finlandii. W Japonii wspólnie z Egilem Gjellandem, Halvardem Hanevoldem i Dagiem Bjørndalenem wywalczył również srebrny medal w sztafecie. Cztery lata później, na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 w Salt Lake City, zdobył złote medale we wszystkich konkurencjach biathlonowych. Wygrał w sprincie, biegu pościgowym, biegu indywidualnym, a razem z Hanevoldem, Andresenem i Gjellandem był najlepszy w sztafecie.

Z Igrzysk w Turynie w 2006 roku wrócił z trzema medalami, jednak w żadnej konkurencji nie zwyciężył. Wywalczył srebro w biegu pościgowym za Francuzem Vincentem Defrasne’em i biegu indywidualnym, ulegając Niemcowi Michaelowi Greisowi. Zdobył też brąz w biegu masowym, plasując się za Greisem i Polakiem Tomaszem Sikorą. Na igrzyskach olimpijskich w Vancouver cztery lata później został wicemistrzem w biegu indywidualnym, rozdzielając rodaka Emila Hegle Svendsena i Siarhieja Nowikaua z Białorusi. Ponadto drużyna Norwegii w składzie: Halvard Hanevold, Tarjei Bø, Emil Hegle Svendsen i Ole Einar Bjørndalen po 8 latach przerwy odzyskała tytuł mistrzów olimpijskich w sztafecie. Brał też udział w igrzyskach w Soczi w 2014 roku, gdzie w wieku 40 lat wywalczył złoty medal w sprincie, wyprzedzając Austriaka Dominika Landertingera i Czecha Jaroslava Soukupa. Ostatni medal olimpijski wywalczył w sztafecie mieszanej, zwyciężając razem z Torą Berger, Tiril Eckhoff i Emilem Hegle Svendsenem. W sztafecie zajął wraz z Tarjei Bø, Johannesem Thingnesem Bø i Emilem Hegle Svendsenem pierowtnie zajął 4. miejsce, ale w 2025 po dyskwalifikacji sztafety rosyjskiej został im przyznany brązowy medal. thumb|left|220px|Ole Einar Bjørndalen na zawodach Pucharu Świata w Trondheim w 2009 Zdobył też 45 medali mistrzostw świata, w tym 20 złotych. Pierwszy zdobył na mistrzostwach świata w Osrblie w 1997 roku, zajmując trzecie miejsce w biegu pościgowym. Ostatni wywalczony przez niego medal na zawodach tego cyklu to również brąz w tej konkurencji zdobyty podczas rozgrywanych 20 lat później mistrzostwach świata w Hochfilzen. Najlepsze wyniki osiągał na mistrzostwach świata w Hochfilzen w 2005 roku i mistrzostwach świata w Pjongczang w 2009 roku, w obu przypadkach zdobywając po cztery złote medale. W pierwszym przypadku wygrał sprint, bieg pościgowy, bieg masowy i sztafetę, a w drugim bieg indywidualny, sprint, bieg pościgowy i sztafetę. Cztery medale zdobył też podczas mistrzostw świata w Oberhofie w 2004 roku (brąz w biegu indywidualnym, sprincie i biegu pościgowym oraz srebro w sztafecie), a podczas mistrzostw świata w Östersund w 2008 roku zdobył aż 5 medali (złoto w biegu pościgowym, srebro w biegu indywidualnym, biegu masowym i sztafecie oraz brąz w sprincie). W sumie zdobył 6 złotych medali w sztafecie (2005, 2009, 2011, 2012, 2013 i 2016), cztery w sprincie (2003, 2005, 2007 i 2009) i biegu pościgowym (2005, 2007, 2008 i 2009), po dwa w starcie masowym (2003 i 2005) i sztafecie mieszanej (2011 i 2012) oraz po jednym w biegu indywidualnym (2009) i biegu drużynowym (1998).

Bjørndalen odnosił też sukcesy w biegach. Trzykrotnie stawał na podium podczas zawodów Pucharu Świata w biegach narciarskich: 25 listopada 2001 roku w Muonio był drugi w biegu na 10 km stylem dowolnym, 22 grudnia 2001 roku w Ramsau był drugi na dystansie 30 km stylem dowolnym (w obu przypadkach wyprzedził go tylko Szwed Per Elofsson), a 18 listopada 2006 roku w Gällivare był najlepszy w biegu na 15 km. Najlepsze wyniki osiągał w sezonie 2001/2002, kiedy zajął 29. miejsce w klasyfikacji generalnej. Podczas igrzysk w 2002 roku, oprócz startów w biathlonie wystąpił też w biegu na 30 km stylem dowolnym, zajmując piątą pozycję (wśród Norwegów wyprzedził go tylko Kristen Skjeldal, który był trzeci). Trzy lata później wystartował w biegu na 15 km stylem dowolnym na mistrzostwach świata w Oberstdorfie, gdzie był jedenasty. Brał też udział w mistrzostwach świata w Sapporo w 2007 roku, gdzie na tym samym dystansie był trzynasty.

W czasie kariery mierzył 179 cm i ważył 64 kg. Był też przewodniczącym komitetu zawodniczego IBU.

Jego żoną była włoska biathlonistka, reprezentująca od sezonu 2006/2007 barwy Belgii, Nathalie Santer, która po ślubie zmieniła nazwisko na Santer-Bjørndalen. Małżeństwo zakończyło się rozwodem.

W lipcu 2016 r. Bjørndalen ożenił się po raz drugi, jego żoną została białoruska biathlonistka Darja Domraczewa, wielokrotna medalistka mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich. 1 października 2016 r. urodziła im się córka.

Osiągnięcia w biathlonie Igrzyska olimpijskie

Mistrzostwa świata

Rok Miejscowość Bieg drużynowy 1994 Canmore 4 1995 Anterselva – 1996 Ruhpolding 4 1997 Osrblie 4 1998 Hochfilzen 1

Puchar Świata w biathlonie Miejsca w klasyfikacji generalnej Sezon Miejsce 1992/1993 62. 1993/1994 30. 1994/1995 4. 1995/1996 9. 1996/1997 2. 1997/1998 1. 1998/1999 2. 1999/2000 2. 2000/2001 2. 2001/2002 3. 2002/2003 1. 2003/2004 2. 2004/2005 1. 2005/2006 1. 2006/2007 2. 2007/2008 1. 2008/2009 1. 2009/2010 9. 2010/2011 9. 2011/2012 15. 2012/2013 21. 2013/2014 6. 2014/2015 14. 2015/2016 13. 2016/2017 9. 2017/2018 43.

Zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata w biathlonie

Miejsca na podium w Pucharze Świata w biathlonie thumb|230px|Bjørndalen podczas letniego Grand Prix w Hamar w 2007 Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem2017/2018 – – – –2016/2017 – – 1 12015/2016 1 3 3 72014/2015 – 1 – 12013/2014 – 2 2 42012/2013 – – – –2011/2012 1 1 – 22010/2011 1 2 1 42009/2010 3 2 1 62008/2009 7 6 2 152007/2008 7 5 2 142006/2007 11 – – 112005/2006 8 3 2 132004/2005 12 2 1 152003/2004 5 5 3 132002/2003 11 – – 112001/2002 5 2 2 92000/2001 8 6 1 151999/2000 5 2 3 101998/1999 3 4 1 81997/1998 2 3 1 61996/1997 3 2 3 81995/1996 1 1 – 21994/1995 – 1 2 31993/1994 – – – –1992/1993 – – – –suma 94 53 31 178 Miejsca na podium chronologicznie w zawodach Pucharu Świata w biathlonie

Miejsca w poszczególnych startach