Władimir Fieofiłowicz Dudykiewicz (; , Wołodymyr Feofiłowycz Dudykewycz; ur. 4 stycznia 1861 w Stanisławowie, zm. 23 czerwca 1922 w Taszkencie) – ruski polityk, prawnik, jeden z przywódców galicyjskich moskalofilów na przełomie XIX i XX wieku.
Życiorys Ukończył studia na uniwersytecie w Wiedniu, doktor nauk prawnychІгор Чорновол, 199 депутатів Галицького сейму, Львів 2010, c. 131. Prowadził kancelarię adwokacką w Kołomyi. Organizator życia gospodarczego i kulturalnego Rusinów w tym mieście. Był m.in. prezesem Towarzystwa Pomocy Kredytowej w Kołomyji (Кредитного общества самопомощи)Кріль Михаил М., Дудикевич Володимир, w: Енциклопедія історії України, Київ 2004, t. 2: Г–Д, s. 490, . W czasie swojego pobytu w Wiedniu został zauważony przez jednego z liderów ruchu moskalofilskiego, ks. Iwana Naumowycza, który uznał go za perspektywicznego aktywistę politycznego. Ks. Naumowycz skontaktował się w sprawie Dudykiewicza z oberprokuratorem Świątobliwego Synodu Rządzącego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Konstantinem Pobiedonoscewem, prosząc o przyznanie mu zapomogi w wysokości 500 rubliW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 381. .. W 1900 był jednym z organizatorów i przywódców Russkiej Organizacji Ludowej, potem przekształconej w Russką Partię Ludową. Był także od 1904 członkiem Instytutu Stauropigialnego we Lwowie. Współtwórca i redaktor czołowych czasopism moskalofilskich w Galicji „Russkoje Słowo” (Русское слово) i „Przykarpacka Ruś” (Прикарпатская Русь).
W latach 1907–1913 poseł na Sejm Krajowy Galicji IX kadencji. Wchodził w skład Klubu Russkiego (Русского клуба) w latach 1908–1909 jego przywódca. Od 1909 był jednym z liderów i ideologów tzw. nowego kursu w polityce moskalofilów galicyjskich, głoszącego pełną unifikację wszystkich Rusinów pod berłem carów i w jednym narodzie rosyjskimB. Wójtowicz-Huber, "Ojcowie narodu". Duchowieństwo greckokatolickie w ruchu narodowym Rusinów galicyjskich (1867-1918). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 66-68. .. W 1911 brał udział w spotkaniu liderów moskalofilów z rosyjskimi działaczami nacjonalistycznymi oraz z mnichem Ławry Poczajowskiej archimandrytą Witalisem, w czasie którego uzgadniany był sposób przeprowadzenia w Galicji kampanii na rzecz rozkrzewiania prawosławia. Twierdził wówczas, że rusofile byliby w stanie doprowadzić do konwersji 20–30 gminW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 541. .. Na przełomie roku 1913 i 1914 występował jako obrońca w procesie moskalofilów Wasyla Kołdry, Semena Bendasiuka, ks. Maksyma Sandowicza i ks. Ignacego HudymyW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 568. ..
Po wejściu wojsk rosyjskich do Galicji w czasie I wojny światowej został przyjęty na audiencji przez cara Mikołaja II, któremu przedstawił sytuację w prowincjiW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 603. .. Po powstaniu galicyjsko-bukowińskiego generał-gubernatorstwa stanął na czele Rady Ludowej – najwyższego organu Russkiej Partii Ludowej, która stała się koordynatorem działalności ugrupowań moskalofilskich w GalicjiW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 604-606. .. Od wojskowej administracji rosyjskiej domagał się natychmiastowej rusyfikacji Galicji i popadł na tym tle w konflikt z bardziej umiarkowanym w działaniu rosyjskim generał-gubernatorem Gieorgijem Bobrinskim. 17 listopada 1914 witał we Lwowie prawosławnego arcybiskupa wołyńskiego i żytomierskiego Eulogiusza, zwierzchnika prawosławnych struktur w GalicjiW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 667. .. Razem z innymi moskalofilami domagał się przekazania wszystkich cerkwi greckokatolickich we Lwowie na potrzeby Rosyjskiego Kościoła PrawosławnegoW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 686. ..
Po wycofaniu się wojsk rosyjskich z Galicji na emigracji w Rosji, najpierw na Powołżu a następnie w guberniach środkowoazjaztyckich. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) został aresztowany przez Czeka i zmarł w 1922 w więzieniu w TaszkencieWielka Wojna w polskiej korespondencji zatrzymanej przez cenzurę austro-węgierską. Materiały polskich grup cenzury z lat 1914–1918, oprac. Paweł Brudek, Jan Molenda, Jerzy Z. Pająk, t. 2, Warszawa 2018, s. 36 .
Przypisy
Literatura Кріль Михаил М., Дудикевич Володимир, w: Енциклопедія історії України, Київ 2004, t. 2: Г–Д, s. 490.
Kategoria:Ukraińscy prawnicy Kategoria:Ukraińscy politycy Kategoria:Moskalofile Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji IX kadencji Kategoria:Urodzeni w 1861 Kategoria:Zmarli w 1922 Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie