thumb|250px|Zbójnickie Turnie i Mały Lodowy Szczyt
Zbójnickie Turnie (słow. Zbojnícke veže, niem. Aschlochseetürme, Räubertürme, węg. Hagymás-tavi-tornyok) – grupa trzech niewielkich turni znajdujących się w słowackich Tatrach Wysokich. Leżą one w grani głównej Tatr Wysokich. Od Ostrego Szczytu ich masyw oddzielony jest przełęczą Biała Ławka, natomiast od kopuły szczytowej Małego Lodowego Szczytu oddziela je przełęcz Zbójnicka Ławka. Na żaden z obiektów w tym masywie nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Pierwszego wejścia turystycznego na najwyższą ze Zbójnickich Turni – Wielką Zbójnicką Turnię dokonali Zygmunt Klemensiewicz i Roman Kordys, a było to 29 sierpnia 1907 r.
Obiekty w masywie Zbójnickich Turni w kolejności z zachodu na wschód:
Zbójnicki Kopiniak (Zbojnícka kopa, 2327 m), Zbójnickie Wrótka (Zbojnícke vrátka, 2323 m), Mała Zbójnicka Turnia (Malá Zbojnícka veža, 2360 m), Niżnia Zbójnicka Szczerbina (Malá Zbojnícka štrbina, 2353 m), Pośrednia Zbójnicka Turnia (Prostredná Zbojnícka veža, 2388 m), Wyżnia Zbójnicka Szczerbina (Veľká Zbojnícka štrbina, 2381 m), Wielka Zbójnicka Turnia (Veľká Zbojnícka veža, 2395 m).
Nazwa Zbójnickich Turni, podobnie jak i innych „zbójnickich” obiektów w okolicy, pochodzi od myśliwych, których ludność określała tym mianem. Rejony Doliny Jaworowej i Staroleśnej były popularnym miejscem łowieckim dla koziarzy spiskich, jak i podhalańskich. Często przechodzili oni między tymi dolinami przez okoliczne przełęcze, np. sąsiadującą Zbójnicką Ławkę czy Jaworową Przełęcz.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich