Glibenklamid () – organiczny związek chemiczny, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika II generacji. Silnie stymuluje wydzielanie insuliny z komórek trzustki oraz zwiększa wrażliwość tkanek, głównie wątroby na działanie insuliny.
Farmakokinetyka Glibenklamid w około 50% wchłania się z przewodu pokarmowego, prawie w 100% wiąże się z białkami osocza. Biologiczny okres półtrwania wynosi około 15 godzin.
Wskazania cukrzyca typu 2 niektóre postacie cukrzycy wtórnej i skojarzonej
Przeciwwskazania cukrzyca typu 1 śpiączka cukrzycowa kwasica cukrzycowa ketonuria ostre choroby zakaźne rozległe urazy zaburzenia czynności wątroby lub nerek
Działania niepożądane nadmierne obniżenie poziomu cukru we krwi brak apetytu nudności gorączka skórne reakcje alergiczne
Preparaty Euclamin – tabletki 0,005 g
Dawkowanie Doustnie. Dawkę oraz częstotliwość stosowania leku ustala lekarz. Zwykle 2,5–15 mg na dobę w 2-3 dawkach podzielonych.
Uwagi W momencie wejścia do lekospisów glibenklamid był najsilniej działającą pochodną sulfonylomocznika (i pierwszą pochodną II generacji) umożliwiając kontynuowanie terapii w bardziej zaawansowanych stadiach cukrzycy typu II. Zsyntetyzowanie nowszych pochodnych sulfonylomocznika (np. glimepiryd) które nie wywołują hiperinsulinemii międzyposiłkowej a dodatkowo wykazują tzw. działanie pozatrzustkowe – sprawiło, że glibenklamid obecnie został w wielu krajach wycofany z lecznictwa.
W czasie leczenia glibenklamidem należy kontrolować stężenie glukozy we krwi i w moczu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Benzamidy Kategoria:Benzenosulfonamidy Kategoria:Metoksybenzeny Kategoria:Sulfonylomoczniki Kategoria:Związki chloroaromatyczne