Yongjia Xuanjue (chiń. 永嘉玄覺, pinyin Yòngjiā Xuānjué; kor. 영가현각 Yŏngga Hyŏngak, jap. Yōka Genkaku, wiet. Vắng Gia Huyền Giác; ur. 665, zm. 713) – chiński mistrz chan z Południowej szkoły chanu.
Życiorys Yongjia pochodził z Benjun z rodziny Dai. Już jako młody chłopiec opuścił dom rodzinny i w klasztorze studiował buddyjskie teksty. Wtedy także zapoznał się z naukami szkoły tiantai.
Z polecenia mistrza chan Zuo Xilanga razem z Dongiem Yangce (późniejszym mistrzem chan) udali się do klasztoru 6 Patriarchy chanu Dajiana Huinenga w Caoxi (także Caoqi).
Z powodu swojego krótkiego spotkania z mistrzem Huinengiem nosił przydomek „Nocny Gość”. Huineng przekonał go, że powinien zostać w Caoxi przez jedną noc i to spotkanie zaowocowało osiągnięciem przez Yongjię oświecenia.
Następnego dnia po tym zdarzeniu Yogjia udał się do Wenzhou, gdzie zaczęli się wokół niego gromadzić uczniowie i rozpoczął nauczanie.
Zmarł wyprostowany w pozycji medytacyjnej. Otrzymał pośmiertny tytuł „Wielki Nauczyciel Bezkształtu”. Stupa nazwana „Lśniąca czystość” została wybudowana na południowej stronie góry Zachodniej.
Yongjia zaliczany jest do jednego z pięciu wielkich uczniów HuinengaHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. s. 161..
Oprócz tego, że był mistrzem chan, Yongjia był także mocno związany z naukami i praktykami szkoły tiantai. W swoich tekstach porównuje m.in. chanistyczną praktykę zuochan (dosłownie „siedząca medytacja”) z odpowiadającą jej praktyką szkoły tiantai – zhiguan.
Dzieła Yongjia jest uważany za autora poematu Zhengdao ge (證道歌 Hymn o doświadczeniu Drogi. Tytuł tłumaczony jest także jako „Pieśń o oświeceniu”). Poemat wyrósł ze znajomości (sutr Pradźni) oraz nauk samego Huinenga. Słynna fraza Huinenga Od samego początku niczego nie ma, jest powtórzona dwukrotnie. Wiersz ten podkreśla natychmiastowość oświecenia (chiń. dunwu) Jego teksty zostały zebrane i wydane jako Kolekcja Yongjia (ze szkoły chan) (chiń. Chanzong Yongjia jí 禪宗永嘉集) lub w skrócie Kolekcja Jongjia Yongjia ji (永嘉集).
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 28/1. Bodhidharma (zm. 543?) 29/2. Dazu Huike (487–594) 30/3. Jianzhi Sengcan (zm. 606) 31/4. Dayi Daoxin (579–651) 32/5. Niutou Farong (594–657) szkoła niutou 32/5/1. Pŏmnang Korea – wprowadzenie chanu (kor. sŏn) 32/5. Daman Hongren (601–674) 33/6. Yuquan Shenxiu (606–706)(także Datong) szkoła północna stopniowego oświecenia. 33/6. Zizhou Zhixian (bd) 34/7. Zizhou Chiji (bd) 35/8. Jingzhong Zhixian (bd) 36/9. Jingzhong Wuxiang (Yizhou) (684–762) koreański mistrz chan Kim Musang działający w Chinach. Szkoła jingzhong 33/6. Songyue Hui’anZutang ji umiejscawia go w linii przekazu patriarchów jako ucznia Piątego Patriarchy Damana Hongrena. Inne teksty podają, że był uczniem Drugiego Patriarchy Huike. Najpewniej jednak nie był związany w ogóle z Patriarchami. Jego chan był zupełnie niezależną linią przekazu Dharmy. (580–707) szkoła laomu an heshang 33/6. Daoming (bd) (także Huiming) 33/6. Dajian HuinengPołudniowa szkoła nagłego oświecenia. (638–713) 34/7. Sikong Benjing (667–761) 34/7. Yongjia Xuanjue (także jako Yisu Xuanjue) (665–713) 34/7. Zhidao Fazhen 34/7. Heze ShenhuiSzkoła chan heze. (670–762) 34/7. Qingyuan Xingsi (660–740) 34/7. Nanyang Huizhong (675–775) 34/7. Nanyue Huairang (677–744)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mistrzowie chan epoki Tang Kategoria:Urodzeni w 665 Kategoria:Zmarli w 713