Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Chemii Przemysłowej im. prof. I. Mościckiego w Warszawie – polski instytut badawczy prowadzący badania procesów chemicznych w skali przemysłowej. Wchodzi w skład Sieci Badawczej Łukasiewicz. Ulokowany jest na warszawskim Żoliborzu.
Historia Instytut Chemii Przemysłowej im. prof. Ignacego Mościckiego kontynuuje działalność spółki Metan utworzonej w 1916 r. we Lwowie z inicjatywy Ignacego Mościckiego i przekształconej w roku 1922 w Chemiczny Instytut Badawczy. W 1926 roku siedzibę Instytutu przeniesiono do Warszawy, gdzie została umieszczona w obecnej lokalizacji siedziby Instytutu przy ulicy Ludwika Rydygiera 8. 14 stycznia 1928 Ignacy Mościcki dokonał otwarcia instytutu.
Zadaniem Chemicznego Instytutu Badawczego była działalność naukowa, mająca na celu budowę i rozwój polskiego przemysłu chemicznego. Szczególną uwagę zwracano na wykorzystanie surowców krajowych, takich jak węgiel, glina oraz sól kamienna. Najważniejszym osiągnięciem Instytutu w tamtych czasach było opracowanie technologii otrzymywania kauczuku syntetycznego, uruchomienie w kraju instalacji do jego produkcji (jako trzeciej na świecie po Niemczech i Związku Radzieckim), a także sprzedaż licencji, na podstawie których wybudowano szereg instalacji zagranicą. Na licencji ChIB wybudowano we Włoszech fabrykę o zdolności produkcyjnej 10 000 ton rocznie, zaś w Stanach Zjednoczonych w latach 1942–1943 wytwórnie butadienu, co miało bardzo duże znaczenie strategiczne dla aliantów.
W okresie okupacji praca ChIB była całkowicie sparaliżowana. Zdarzało się, że w znajdującej się w Instytucie chłodni gestapo trzymało zwłoki zabitychWładysława Głodowska – Sampolska „Czerwone zorze. Wspomnienia“. Książka i Wiedza 1965, s. 214 i 215.
Działalność naukowo-badawczą ChIB reaktywowano w 1945 roku w ramach Instytutu Przemysłu Chemicznego, z którego zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 1 kwietnia 1948 roku utworzony został Główny Instytut Chemii Przemysłowej. Ten natomiast przekształcono z dniem 1 stycznia 1952 roku w Instytut Chemii Ogólnej – instytut podległy Ministerstwu Przemysłu ChemicznegoZarządzenie Ministra Przemysłu Chemicznego z dnia 7 grudnia 1951 r. w sprawie przystosowania organizacji instytutu naukowo-badawczego przemysłu pod nazwą Główny Instytut Chemii Przemysłowej do wymagań ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o tworzeniu instytutów naukowo-badawczych dla potrzeb gospodarki narodowej ().. 1 lutego 1971 roku, z połączenia Instytutu Chemii Ogólnej oraz Instytutu Tworzyw Sztucznych, powstał Instytut Chemii PrzemysłowejUchwała nr 25 Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1971 r. w sprawie połączenia Instytutu Chemii Ogólnej i Instytutu Tworzyw Sztucznych w Instytut Chemii Przemysłowej ().. W 1990 roku nadano mu imię profesora Ignacego Mościckiego.
W dorobku lat powojennych znajduje się ponad 1800 patentów krajowych i 380 zagranicznych, setki oryginalnych opracowań technologicznych i aparaturowych zastosowanych na skalę przemysłową w kraju i zagranicą, dziesiątki instalacji pracujących w oparciu o licencje IChP.
1 kwietnia 2019 roku IChP wszedł w skład Sieci Badawczej Łukasiewicz.
1 czerwca 2020 roku należące do Sieci Badawczej Łukasiewicz: Instytut Farmaceutyczny (Łukasiewicz – IF) oraz Instytut Biotechnologii i Antybiotyków (Łukasiewicz – IBA) zostały włączone do Instytutu Chemii Przemysłowej imienia Profesora Ignacego Mościckiego (Łukasiewicz – ICHP).
Dyrektorzy i kadra W okresie międzywojennym dyrektorami Chemicznego Instytutu Badawczego byli prof. dr Ignacy Mościcki (1922–1926), dr Zenon Martynowicz (1926–1935) i prof. dr Kazimierz Kling (1935–1939). Pierwszą stworzoną jednostką był Dział I Przemysłu Nieorganicznego, powstały w 1926, którym kierował dr Ludwik Wasilewski, a następnie inż. Jakub Zaleski. Ponadto w instytucie pracował m.in. Tadeusz Zieliński. Po wojnie pracownikami byli: Stanisław Pasynkiewicz, Józef Obłój, Józef Szarawara, Jan Jagielski, Cyprian Kosiński, Marian Skowerski. Dyrektorami byli Edward Grzywa, od 2002 do 2007 Jacek Kijeński, w latach 2007–2012 Józef Menes, 2012–2016 Regina Jeziórska. W latach 2016-2024 dyrektorem Instytutu był Paweł Bielski. Od maja 2024 funkcję dyrektora naczelnego pełni Ewa Śmigiera.
Zakres działalności: Badania naukowe, przemysłowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk chemicznych i technicznych, farmacji i biotechnologii Opracowywanie technologii wytwarzania generycznych produktów leczniczych Produkcja substancji aktywnych, w tym biofarmaceutyków i szczepionek nowej generacji Wytwarzanie leku cytostatycznego Biodribin® stosowanego przeciw białaczce włochatokomórkowej Komercjalizacja i wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych do praktyki przemysłowej Opracowywanie analiz i ekspertyz oraz świadczenie usług doradztwa w zakresie chemii i technologii chemicznej Współpraca naukowo-badawcza z podmiotami krajowymi i zagranicznymi.
Strategiczne obszary działania:
Nowoczesne materiały i kompozyty polimerowe Recykling i technologie zeroemisyjne Elektromobilność – wodorowe ogniwa paliwowe i elektrochemiczne źródła energii Technologie biomedyczne, chemia gospodarcza Farmacja, Chemia Kosmetyczna i Biotechnologia.
Dodatkowe obszary badawcze:
Elektrochemia stosowana Badania właściwości tworzyw sztucznych’ Produkcja pilotowa i niskotonażowa Modelowanie procesów technologicznych Ekspertyzy i analizy chemiczne Analityka farmaceutyczna Strategie rozwojowe dla branż, surowców i produktów chemicznych.
Ponadto Instytut prowadzi działalność w zakresie informacji naukowo-technicznej i ekonomicznej, wynalazczości, racjonalizacji oraz ochrony własności przemysłowej i intelektualnej. Ważne miejsce w działalności Instytutu zajmuje opracowywanie analiz i ocen stanu oraz rozwoju chemii i technologii chemicznej, koordynacja i prowadzenie działalności normalizacyjnej, działalność wydawnicza (Instytut jest wydawcą czasopisma naukowo-technicznego „Polimery”), współpraca z instytucjami krajowymi i zagranicznymi, promowanie rozwoju kadry naukowej i badawczo-technicznej.
Zobacz też przemysł chemiczny w Polsce
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Strona instytutu
Kategoria:Przedsiębiorstwa chemiczne w Polsce Kategoria:Polskie instytuty naukowe