thumb|300px Serie widmowe wodoru – grupy linii widmowych, zwane seriami widmowymi, powstające w wodorze w wyniku przejść kwantowych między poziomami o różnej energii.
Wyróżnia się: widma emisyjne – jasne prążki widmowe; powstają w wyniku emisji fotonów przez rozgrzany gaz, widma absorpcyjne – ciemne prążki na tle widma ciągłego; powstają w wyniku absorpcji fotonów promieniowania o widmie ciągłym, które przechodzi przez chłodny gaz.
Każda seria emisyjna określa przejście na dany poziom energetyczny, a absorpcyjna na przejście z danego poziomu energetycznego.
Długość fali fotonu emitowanego lub absorbowanego przez swobodny, znajdujący się w próżni atom wodoru przy przejściu elektronu z jednego poziomu energii na inny określa wzór Rydberga, będący uogólnieniem wzoru Balmera:
gdzie: – długość fali promieniowania, – główna liczba kwantowa orbitalu o większej energii, z którego przechodzi elektron emitując foton, lub na który wchodzi elektron absorbując foton, – główna liczba kwantowa orbitalu o mniejszej energii, na który przechodzi elektron podczas emisji fotonu, lub z którego przechodzi podczas absorpcji fotonu, – stała Rydberga dla nieruchomego jądra o nieskończonej masie:
gdzie: – masa elektronu, – ładunek elementarny (ładunek elektronu), – stała Plancka, – prędkość światła w próżni.
thumb|400px|Linie widmowe wodoru, długość fali w skali logarytmicznej
Serie widmowe emisyjne w atomie wodoru to, według orbitalu o niższej energii: seria Lymana, przejście na orbital n = 1 (inaczej seria K) seria Balmera, przejście na orbital n = 2 (inaczej seria L) seria Paschena, przejście na orbital n = 3 (inaczej seria M) seria Bracketta, przejście na orbital n = 4 (inaczej seria N) seria Pfunda, przejście na orbital n = 5 (inaczej seria O) seria Humphreysa, przejście na orbital n = 6 (inaczej seria P) Analogicznie powstają serie widmowe absorpcyjne, przy czym elektron w tym przypadku przechodzi z podanych wyżej orbitali na orbitale o wyższej energii.
Zobacz też diagram Grotriana model budowy atomu Bohra