thumb|upright|Logo partii thumb|upright|Wolfgang Wendland – kandydat partii na kanclerza w 2005 roku Niemiecka Anarchistyczna Partia Pogo (Anarchistische Pogo-Partei Deutschlands, APPD) – niemieckie ugrupowanie polityczne, określające się jako partia pospólstwa i pasożytów socjalnych. Zostało utworzone w 1981 roku w Hannoverze, w 1998 brała udział w wyborach do Bundestagu.
Partia brała udział w Wyborach parlamentarnych w Niemczech w 2005 roku, jej kandydatem na kanclerza był Wolfgang Wendland, lider punkowego zespołu Die Kassierer.
Nazwa ugrupowania odnosi się do punkowego tańca pogo.
Cele partii Prawo do bycia bezrobotnym z pełnym wynagrodzeniem. Pensja dla młodzieży zamiast emerytury. Zniesienie powszechnego obowiązku edukacji. Utworzenie centrów miłości fizycznej. Rozwiązanie policji. Legalizacja wszystkich narkotyków. Zniesienie obowiązku rejestrowania dużych manifestacji. Całkowita bałkanizacja Niemiec. Przywrócenie niemieckich granic z roku 1237 (satyra na cele niektórych skrajnie prawicowych, niemieckich partii, nawołujących do przywrócenia granic z czasów hitlerowskich).
Historia Partia została założona w 1981 roku przez dwóch siedemnastolatków o pseudonimach „Zewa” (z niem.: zużyta chusteczka higieniczna), oraz „Kotze” (z niem.: Wymioty). W następnych latach dołączyło do niej wiele członków związanych ze środowiskiem punkrockowym. Organizowała ona wówczas wiele demonstracji, które często były rozbijane przez policje i kończyły się masowymi aresztami. W 1986 została rozwiązana, a następnie reaktywowana w 1994. W 1997 APPD startowała w wyborach do rady miasta Hamburga i uzyskała 5,3% głosów w dzielnicy St. Pauli, lokując się jako czwarta najczęściej popierana partia w tym okręgu. W 1998 partia ta startowała w wyborach do Bundestagu z kandydatem na kanclerza – Karlem Nagelem, użyto wówczas sloganów „Arbeit ist Scheiße” (niem.: Praca to gówno), „Saufen! Saufen! Jeden Tag nur saufen” (niem.: Pić, pić, każdego dnia tylko pić). Liderzy partii obiecali wyborcom, że jeżeli dostaną się do Bundestagu, to zorganizują dla nich ogromną imprezę z darmowym piwem. Ostatecznie APPD uzyskała ok. 35 000 głosów (0,1%) i przegrała w wyborach, wyprzedziła jednak partie takie jak Społeczny Wolnościowy Ruch Solidarnościowy (BüSo) oraz DKP. Po porażce partia została rozwiązana. W grudniu 2000 APPD została ponownie reaktywowana w Monachium, jednak nie startowała w wyborach do Bundestagu w 2002. Ugrupowanie uzyskało wystarczającą liczbę podpisów, by wystąpić w wyborach do Parlamentu Europejskiego, co jednak nie nastąpiło, gdyż niemiecki serwis pocztowy odmówił wysyłania wiadomości ówczesnemu liderowi partii, Christophowi Grossmannowi. W następnym roku APPD kandydowała do Bundestagu. W rezultacie kolejnej porażki, w 2006 partia została rozbita na dwa mniejsze ugrupowania: Pogo-Partei i APPD.
Slogany APPD stosowała w kampaniach następujące slogany: Arbeit ist Scheiße (z niem.: Praca to gówno, satyra na hasło Arbeit macht frei). Politik ist Scheiße (z niem.: Polityka to gówno). Schule ist Scheiße (z niem.: Szkoła to gówno). Dumm aber glücklich (z niem.: Głupi, ale szczęśliwi). Asoziale an die Macht (z niem.: Władza dla aspołecznych). Fick Heil (z niem.: Chwała jebaniu”, satyra na hasło Sieg heil). Meine Stimme für den Müll! (z niem.: Mój głos na śmietnik) Saufen, saufen, jeden Tag nur saufen (Z niem.: Chlać, chlać, całymi dniami tylko chlać).
Zobacz też Partie polityczne w Niemczech
Kategoria:Niemiecka satyra Kategoria:Partie i ugrupowania w Niemczech Kategoria:Punk