Wilga maskowa, wilga chińska (Oriolus chinensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny wilgowatych (Oriolidae), występujący we wschodniej i południowej Azji. Nie jest zagrożony.
Systematyka 240px|mały|lewo|Porównanie upierzenia samców różnych podgatunków Takson ten jest blisko spokrewniony z wilgą cienkodziobą (O. tenuirostris), niekiedy łączono je w jeden gatunek. Obecnie wyróżnia się około 20 podgatunków O. chinensis, jednak niektórzy autorzy sugerują potrzebę podziału tego taksonu na kilka gatunków. Poszczególne podgatunki zamieszkują: wilga szafranowa (O. chinensis diffusus) – gniazduje w skrajnie południowo-wschodniej Rosji (Przyamurze), w Korei, we wschodniej połowie Chin (włącznie z wyspą Hajnan), na Tajwanie, w południowo-zachodniej Mjanmie i północnym Laosie; zimuje głównie w Indiach, Bangladeszu, Mjanmie, Tajlandii i południowych Indochinach. O. chinensis andamanensis – Andamany wilga wyspowa (O. chinensis macrourus) – Nikobary wilga cytrynowa (O. chinensis maculatus) – Półwysep Malajski, Sumatra, Jawa, Bali i Borneo O. chinensis mundus – Simeulue i Nias O. chinensis sipora – Sipura O. chinensis richmondi – Siberut, Północna i Południowa Pagai O. chinensis lamprochryseus – Masalembu O. chinensis insularis – Sapudi, Raas i Kangean wilga czarnogrzbieta (O. chinensis melanisticus) – Talaud O. chinensis sangirensis – Sangihe i Tabukan O. chinensis formosus – Siau, Tahulandang, Ruang, Biaro i Mayu (wyspy przy północno-wschodnim krańcu Celebesu) O. chinensis celebensis – Celebes i pobliskie wyspy wilga żółtoczelna (O. chinensis frontalis) – Banggai i Sula O. chinensis stresemanni – Peleng O. chinensis boneratensis – wyspy Morza Flores wilga pomarańczowa (O. chinensis broderipi) – Małe Wyspy Sundajskie wilga maskowa (O. chinensis chinensis) – Palawan, Luzon, Mindoro i sąsiednie wyspy (zachodnie i północne Filipiny) O. chinensis yamamurae – Visayas, Mindanao i Basilan (środkowe i południowe Filipiny) O. chinensis suluensis – Archipelag Sulu
Występowanie Wilga maskowa występuje w Azji Wschodniej i prawie całej Azji Południowo-Wschodniej. Północna część populacji (podgatunek diffusus) migruje – zimuje w Azji Południowo-Wschodniej, Bangladeszu i Indiach, gdzie szczególnie często widywana jest w Ghatach Zachodnich. Niektóre osobniki odbywające lęgi na Półwyspie Indochińskim migrują na zimę do Singapuru, gdzie są nierozróżnialne od lokalnego podgatunku.
Środowiskiem naturalnym tego gatunku są nadmorskie lasy i namorzyny, ale przystosował się też do środowisk antropogenicznych takich jak obszary rolnicze, parki czy ogrody. Wilgi maskowe rzadko przebywają na ziemi. Żerują głównie w koronach drzew, jednak unikają zwartych kompleksów leśnych.
Cechy gatunku thumb|250px|left|Młody osobnik Długość ciała około 27 centymetrów. Upierzenie samca jasnożółte, ponadto czarny pas dookoła głowy przebiegający w okolicach oczu, skrzydła czarno-żółte, różowy dziób, szare nogi i czerwone oczy. Upierzenie samicy podobne, ale bardziej matowe, płaszcz zielonkawożółty. Osobniki juwenilne mają białawy spód ciała z ciemnymi prążkami, szary dziób i jaśniejszy pas okalający głowę.
Lęgi Gniazdo w kształcie filiżanki zawieszone jest na rozwidleniu na końcu cienkiej gałęzi, wysoko na drzewie. Wilgi maskowe budują je z kory, gałązek, traw i korzeni. Do tak przygotowanego gniazda samica składa 2–3 błękitnobiałe jaja z brązowymi kropkami. Okres inkubacji trwa około 2 tygodni.
Pożywienie Wilgi maskowe żywią się jagodami, a w szczególności figami, ponadto dużymi owadami i małymi zwierzętami (również pisklętami).
Status IUCN uznaje wilgę maskową za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Wilgowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza