Joseph Schumpeter próbował zdynamizować statyczny model gospodarki rynkowej, który spowodował to rozwój paradygmatu neoklasycznego. Schumpeter dowiódł, że główną przyczyną rozwoju gospodarczego są siły wewnętrzne, a nie czynniki zewnętrzne. Istotne jest spełnienie trzech warunków, które stanowią określoną całość: istnienie twórczego przedsiębiorcy (główna siła rynkowa; odpowiedzialny za maksymalizację nadwyżki siła innowacji); innowacje (wprowadzane przez przedsiębiorców; np. nowe produkty, technologie, nowe rozwiązania); kredyt (przedsiębiorca nie ma obowiązku korzystać z własnego kapitału, powinien wykorzystać kredyt bankowy).
Teoria rozwoju gospodarczego Schumpetera krytykowała ujęcie neoklasyczne.
Bibliografia J. Schumpeter, "Teorie rozwoju gospodarczego", PWN Warszawa 1960
Kategoria:Polityka gospodarcza