mały mały 160px|thumb|FZM Johann Huyn 160px|thumb|Nadporucznik IR. 13 w mundurze służbowym 160px|thumb|Kurtka munduru feldfebla IR. 13 13 Galicyjski Pułk Piechoty Hrabiego Starhemberga () – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej armii, noszący wśród mieszkańców Królestwa Galicji i Lodomerii przydomek „Krakowskie Dzieci”.

Historia pułku Pułk został utworzony w 1814. Okręg uzupełnień nr 13 Kraków na terytorium 1 Korpusu. Kolory pułkowe: wyłogi i patki różowoczerwone, guziki złote.

W roku szkolnym 1913/1914 zastępca kapelmistrza pułku Józef Tessařik kierował próbami orkiestry dętej c. k. III Gimnazjum w Krakowie i udzielał nauki gry na skrzydłówkach i es-trąbkach. W czasie pierwszych czterech miesięcy roku szkolnego udzielało ponadto nauki na instrumentach sześciu sierżantów orkiestry 13 pp: Chvátal, Dlouhy, Brodil, Kubiczek, Adamek i Soukal.

Garnizony pułku Dyslokacja w roku 1873: Dowództwo w Wiedniu, komenda uzupełnień oraz batalion zapasowy w Krakowie; w roku 1903: dowództwo oraz bataliony I, II i III w Krakowie, IV batalion w Bielsku; w latach 1904–1908: dowództwo oraz bataliony I, II i III w Krakowie, IV batalion w Niepołomicach; w roku 1909: dowództwo oraz bataliony II, III i IV w Krakowie, I batalion w Mostarze. Od 1867 do 1912 pułk przebywał w Krakowie i zyskał przydomek „krakowskich dzieci”. Dyslokacja w latach 1912-1914: dowództwo oraz bataliony II i III w Opawie (Troppau), II batalion w Bielsku, a IV batalion w Krakowie.

Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo posiadał niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk wchodził w skład 10 Brygady Piechoty należącej do 5 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy: Polacy – 82%, inni – 18%. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swoje dwa bataliony nowo formowanemu 113 pułkowi piechoty. Jednocześnie pułk przyjął w bezpośrednie podporządkowanie jeden batalion z 57 pułku piechoty.

Podczas I wojny światowej w jego szeregach funkcjonowała polska tajna organizacja niepodległościowa, utrzymującej kontakt organizacyjny z Legionami Polskimi (działali w niej m.in. oficerowie Jan Rudolf Gabryś, Michał Grażyński, Jan Hrebenda).

Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: FML Joseph von Bamberg (1861 – †20 XI 1870), FZM (1871 – †5 X 1873), FZM (1873 – †1 IX 1889), FM Guido von Starhemberg (w 1888 „na zawsze”).

Żołnierze pułku Dowódcy pułku płk Victor von Panz (1873) płk Otto Meixner (1903–1904) płk Alfred Ritter von Raffay (1905–1908) płk Adolf Schmucker (1909–1910) płk Stanisław Grzywiński (1911–1912) płk Josef Krasser (1913–1914)

Oficerowie pułku

Podoficerowie feldfebel Jan Rafalski

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Michael R. Lorenz, Österreich-Ungarns bewaffnete Macht 1900-1914

Kategoria:Galicyjskie pułki piechoty cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Cesarska i Królewska Armia w Krakowie Kategoria:Cesarska i Królewska Armia w Wiedniu Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty utworzone w 1814 Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918