Otylia Szczukowska (ur. 20 stycznia 1900 w Zelewie, zm. 24 września 1974 w Wejherowie) – kaszubska działaczka kultury, badaczka folkloru, uprawiająca rzeźbę w drewnie i ludowe malarstwo zdobnicze.
Życiorys Urodziła się we wsi Zelewo jako córka Franciszka Schornaka (1857–1940), nauczyciela, etnografa, i Otylii z domu Kloka. Dzieciństwo i młodość spędziła na Kociewiu w okolicach miejscowości Skórcz, gdzie ukończyła szkołę powszechną. W 1917 ukończyła niemiecką katolicką szkołę średnią dla dziewcząt w Gdańsku. Od 1935 związana z Wejherowem. W 1947 podjęła współpracę z prof. Bożeną Stelmachowską. Od 1950 kierowała pracownią rzeźby kaszubskiej w wejherowskiej Cepelii. Jej specjalnością była snycerka, rzeźbione szkatułki, popielniczki, skrzynie i naczynia stołowe, krzesła, łóżka. Wystawiała swoje rzeźby w kraju i zagranicą, m.in. w Moskwie. W późniejszych latach podejmowała pracę w Wojewódzkim Domu Twórczości Ludowej w Gdańsku. Po przejściu na emeryturę, w 1967 założyła w Wejherowie szkółkę rzeźbiarską dla uzdolnionej młodzieży. W 1970 została wyróżniona Medalem Stolema. Otrzymywała rentę specjalną dla osób szczególnie zasłużonych.
Od 1935 była żoną Stefana Szczukowskiego (1902–1944), prawnika zamordowanego w obozie koncentracyjnym Stutthof.
Zmarła w Wejherowie, pochowana na cmentarzu parafialnym (nowym) (sektor 1-2 ID grobu: 4320).
Upamiętnienie W 1976 na frontonie budynku przy ul. Puckiej 20a, gdzie od 1960 mieszkała, wmurowano tablicę upamiętniającą jej związek z Wejherowem.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kaszubscy rzeźbiarze Kategoria:Ludzie związani z Wejherowem Kategoria:Pochowani w Wejherowie Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1974