thumb|270px|Mapa polskiej części Zatoki Pomorskiej
Ostoja na Zatoce Pomorskiej (PLH990002) – obszar mający znaczenie dla Wspólnoty w południowej części Morza Bałtyckiego, o całkowitej powierzchni 243 058,55 haRozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 27 marca 2023 r. w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Ostoja na Zatoce Pomorskiej (PLH990002) (). Obejmuje w całości obszary morskie polskiej części Zatoki Pomorskiej, w większości morze terytorialne Polski, przy wybrzeżu od ujścia Świny do ok. 0,5 km przed Dźwirzynem.
Teren wyznaczony został w celu długotrwałego zabezpieczenia naturalnych siedlisk życia oraz populacji zagrożonych wymarciem gatunków zwierząt (z wyłączeniem ptaków) takich jak: foka szara , minóg morski , morświn i parposz .
Chronionym siedliskiem przyrodniczym są piaszczyste ławice podmorskie trwale przykryte wodą o niewielkiej głębokości, które zajmują 25% obszaru Ostoi. Ponadto na obszarze ochrony stwierdzono występowanie 4 gatunków występujących w Załączniku I dyrektywy ptasiej oraz 2 gatunki z załącznika II dyrektywy siedliskowej.
Obszar „Ostoja na Zatoce Pomorskiej” został utworzony w 2009 roku przez Komisję Europejską.
Położenie W 2010 roku Komisja Europejska zmieniła powierzchnię obszaru ochrony z 242 553,2 ha na 243 132,7 haDecyzja 2009/93/WE Komisji Europejskiej z dnia 12 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Unii Europejskiej L43/63 z dnia 13 lutego 2009)Decyzja 2010/44/UE Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Unii Europejskiej L 30/120 z 2 lutego 2010), a w 2014 roku do 243 058,55 haDecyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/69 z dnia 3 grudnia 2014 r. (Dz. Urz. Unii Europejskiej L18/1 z dnia 23 stycznia 2015). Obejmuje obszar Morza Bałtyckiego od początku wschodniego falochronu portu Świnoujście do mierzei jeziora Resko Przymorskie, ok. 0,5 km przed ujściem kanału łączącego z tym jeziorem.
Jest zwartym obszarem o zmiennej szerokości, obejmującym głównie polską część Zatoki Pomorskiej. Najdalej wysunięty punkt Ostoi na Zatoce Pomorskiej znajduje się 49 km (26,5 mil morskich) w linii prostej od brzegu polskiego wybrzeża. Z obszaru wyłączony jest pas morza o szerokości ok. 1,8 km od brzegu od Międzyzdrojów do terenu przed Międzywodziem, który należy do obszaru ochrony „Wolin i Uznam”.
Środowisko przyrodnicze Zatoka Pomorska jest akwenem o dużym zróżnicowaniu dna morskiego, od piaszczystych ławic, po rozległe żwirowiska i głazowiska. Centralną część Zatoki Pomorskiej zajmuje duże wypłycenie zwane Odrzańską Ławicą.
Stanowi kluczowy obszar ochrony piaszczystych ławic podmorskich. Stanowi istotną strefę dla bałtyckiej populacji parposza, a także jest regularnym miejscem występowania morświna.
Zwierzęta wymienione w Załączniku II dyrektywy siedliskowej: morświn (Phocoena phocoena), parposz (Alosa fallax).
Stwierdzone ptaki wymienione w Załączniku I dyrektywy ptasiej: nur rdzawoszyi (Gavia stellata), nur czarnoszyi (Gavia arctica), perkoz rogaty (Podiceps auritus), tracz bielaczek (Mergus albellus).
Regularnie występujące ptaki migrujące niewymienione: perkoz dwuczuby (Podiceps cristatus), perkoz rdzawoszyi (Podiceps grisegena), lodówka (Clangula hyemalis), markaczka (Melanitta nigra), uhla (Melanitta fusca), szlachar (Mergus serrator), nurnik zwyczajny (Cepphus grylle).
Ochrona przyrody Nadzór nad obszarem sprawuje dyrektor Urzędu Morskiego w Szczecinie.
Ostoja na Zatoce Pomorskiej niemal w całości pokrywa się z obszarem specjalnej ochrony ptaków „Zatoka Pomorska”, który jest jednak większy i ciągnie się dalej na wschód.
Przypisy
Kategoria:Obszary Natura 2000 w Polsce Kategoria:Morze Bałtyckie