Turnica (598 m n.p.m.) – wyraźne wzniesienie w południowej części Pogórza Przemyskiego. Znajduje się w paśmie o charakterze masywu leśnego, położonym na południe od Rybotycz i na zachód od Arłamowa.
Topografia Turnica stanowi jeden z wyższych punktów tej części pogórza. Wznosi się nad dolinami potoków Turnica (od zachodu) oraz Arłamowski Potok (od wschodu). Szczyt jest niemal w całości zalesiony, co ogranicza walory widokowe bezpośrednio z wierzchołka, jednak na zboczach znajdują się liczne polany i prześwity odsłaniające panoramę na Góry Sanocko-Turczańskie oraz Bieszczady. Na zalesionych, północnych stokach góry znajdują się źródła rzeki Turnicy dopływu Wiaru.
Przyroda Góra znajduje się na terenie Turnickiego Parku Krajobrazowego. Drzewostan tworzą głównie buki oraz jodły, z których wiele osiąga wymiary pomnikowe. Teren ten jest częścią projektowanego od lat Turnickiego Parku Narodowego, mającego chronić relikty dawnej Puszczy Karpackiej.
W lasach Turnicy występują rzadkie gatunki zwierząt, w tym: niedźwiedź brunatny, wilk szary, ryś euroazjatycki, orzeł przedni.
Historia i turystyka W okresie PRL tereny wokół Turnicy wchodziły w skład tzw. Państwa Arłamowskiego (Ośrodka Wypoczynkowego Urzędu Rady Ministrów), co skutkowało całkowitym zamknięciem obszaru dla cywilów i turystów do lat 90. XX wiekuK. Plamowski, Arłamów: od księstwa do ośrodka, Rzeszów 2012, s. 45–48..
Obecnie przez masyw Turnicy lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie przebiegają szlaki turystyczne: 15px **Czerwony Szlak Przemysko-Sanocki** (odcinek z Rybotycz do Suchego Obycza). Liczne ścieżki dydaktyczne i przyrodnicze zarządzane przez Nadleśnictwo Bircza.
Zobacz też Suchy Obycz Wiar
Przypisy
Bibliografia Pogórze Przemyskie. Mapa turystyczna 1:50 000, wyd. Compass, Kraków 2022, ISBN 978-83-8184-352-2. Krygowski W., Beskidy Niskie, Pogórze Ciężkowickie i Pogórze Strzyżowsko-Dynowskie, Warszawa 1987. Gierczak M., Przyroda Turnickiego Parku Krajobrazowego, Przemyśl 2004.
Kategoria:Szczyty Pogórza Przemyskiego