alt=|mały|upright=1.2|Współczesny telewizor Telewizor, również odbiornik telewizyjny (od gr. tele „daleko” oraz „widzenie”, „widok”) – urządzenie elektroniczne pozwalające na odbiór sygnału nadawanego przez telewizyjne stacje nadawcze oraz do przetwarzania ich na obraz odtwarzany na ekranie telewizyjnym.

Transmisja analogowa Obraz jest transmitowany w postaci analogowej linia po linii – element analizujący przesuwa się po obrazie wzdłuż linii, a wartość sygnału w danej chwili odpowiada jasności tego punktu w tej samej chwili. W typowych warunkach pasmo sygnału telewizyjnego wynosi 6.5 lub 5.5 MHz, co daje około 800 rozróżnialnych punktów w linii. W celu uniknięcia silnego migotania obraz dzieli się na dwa półobrazy (pierwszy ma tylko linie parzyste, a drugi – tylko nieparzyste), nadawane kolejno po sobie.

W skład pełnego sygnału telewizyjnego oprócz informacji o jasności (luminancji) wchodzi też informacja o kolorze (chrominancja), sygnały synchronizujące (wyznaczające początek nowej linii i nowego obrazu) oraz dźwięk.

Systemy kodowania koloru mały|Zbliżenie Pikseli RGB(czerwony-zielony-niebieski) w LCD TV:po prawej – pomarańczowy i niebieski,po lewej – większe zbliżenie mały|Telewizor CRT mały|Telewizor plazmowy mały|Telewizor LED mały|Telewizor OLED Ponieważ początki telewizji były wyłącznie monochromatyczne (czarno-białe) to wprowadzenie do telewizji koloru wymusiło stworzenie systemu kodowania koloru w sygnale telewizyjnym. W efekcie powstały trzy systemy: PAL, SECAM i NTSC, różniące się parametrami i uzyskiwaną jakością. Ze względu na miejsce opracowania systemów kodowania koloru system NTSC (Ameryka Północna i zachodnia część Ameryki Południowej) jest używany tam, gdzie telewizja używa 30 obrazów na sekundę i 525 linii, a systemy PAL i SECAM (Europa) tam, gdzie sygnał ma 25 obrazów na sekundę i 625 linii, choć systemy kodowania koloru nie są połączone ze standardem telewizyjnym „na sztywno” (standard telewizyjny opisuje częstotliwości obrazów i linii, pasmo wizji itp., a system kodowania koloru metodę dodania koloru do sygnału monochromatycznego).

W zastosowaniach specjalnych (np. telewizja przemysłowa, SSTV) mogą być wykorzystywane inne ilości linii, obrazów lub pasmo wizji niż w telewizji konsumenckiej.

Struktura obrazu Najczęstszym rozwiązaniem uzyskiwania różnych kolorów jest zastosowanie mieszania barw w systemie RGB (czerwony-zielony-niebieski). Obraz składa się z bardzo dużej liczby pikseli, których kolory mogą być niezależnie zmieniane. Każdy piksel składa się z trzech części świecących w kolorach: czerwonym, zielonym i niebieskim (zobacz zdjęcie obok). Odpowiednie sterowanie intensywnościami tych składowych podpikseli powoduje powstanie wypadkowego koloru całego piksela. Kolorowi białemu odpowiada maksymalna intensywność świecenia wszystkich trzech składowych, kolorowi czarnemu – wszystkie podpiksele wygaszone.

Typy wyświetlaczy Dominujące na rynku Wyświetlacze ciekłokrystaliczne (LCD – Liquid Crystal Display) – oparte na matrycy z ciekłych kryształów, filtrującej białe światło podświetlające ekran, generowane np. przez diody LED. Powstało ich wiele wariantów, mających je zbliżyć jakością obrazu do OLED: QLED – z warstwą kropek kwantowych, QNED – z warstwę NanoCell, kropek kwantowych i ulepszonym podświetleniem. Wyświetlacze OLED (ang. Organic Light Emmiting Diode) – oparte na świecących diodach organicznych, mają większą skalę barw, krótki czas reakcji i bardzo duży kontrast obrazu. Nie korzystają z podświetlenia jak wyświetlacze LCD, co daje głęboką czerń, lecz ogranicza maksymalną jasność.

Dawne Lampy kineskopowe (ang. CRT – Cathode Ray Tube) – obraz wyświetlany jest za pomocą kineskopu. Charakteryzują się dużymi obudowami i masą. Wyświetlacze plazmowe (PDP – Plasma Display Panel) – oparte na świecących komórkach plazmowych.

Niszowe Wyświetlacz laserowy (w skrócie „Laser TV”). Wyświetlacze FED (Field Emission Display – wyświetlacz z emisją polową) – technologia matryc w telewizorach i monitorach, łącząca cechy CRT i wyświetlaczy plazmowych, która się nie upowszechniła.

Istotne parametry telewizorów mały|upright=1.6|Standardowe rozdzielczości ekranowe proporcje boków ekranu (21:9, 16:9 i 4:3) przekątna (np. 32, 43, 55, 65, 75 cali) rozdzielczość kontrast statyczny jasność (luminancja) poziom czerni ilość wyświetlanych kolorów (10, 12, 14, 16, 18 bitów dla 1 z 3 pikseli) równomierność podświetlenia matrycy np. WCG-CCFL, Direct LED procesor obrazu kąty widzenia (°) czas reakcji matrycy skaler wideo żywotność ekranu częstotliwość odświeżania obrazu (50 Hz, 60 Hz, 75 Hz, 100 Hz) częstotliwość dodawanych klatek (100 Hz, 200 Hz, 400 Hz, 600 Hz) system mocowania czujnik światła cyfrowy filtr grzebieniowy

Funkcje w telewizorach mały|Telewizor z funkcją 3D, do którego wymagane są okulary Klasyczne funkcje dodatkowe telewizorów obejmują: Teletext – sygnał cyfrowy (dołączany do emisji telewizyjnej) zawierający dane, które współczesne odbiorniki telewizyjne interpretują jako tekst. W teletekście nadawcy telewizyjni zamieszczają program telewizyjny (zazwyczaj strona 300), bieżące informacje, serwis pogodowy, sportowy, ogłoszeniowy itp. Teletekst pozwala także wyświetlać napisy (listę dialogową) do emitowanych filmów. Dynamic Channel Index – umożliwia podgląd kilku stacji jednocześnie, funkcja ułatwia wybór programów telewizyjnych. CATS – system automatycznej regulacji kontrastu, umożliwia dopasowanie do warunków otoczenia. Freeze – stop klatka, pozwala zatrzymać na ekranie („zamrozić”) widziany obraz. Hyperband – dodatkowe pasmo telewizyjne zawierające kanały wykorzystywane przez telewizję kablową. PaP (ang. Picture and Picture) – obraz i obraz, ekran podzielony na dwie części umożliwia oglądanie np. dwóch programów równocześnie, wymaga wówczas dwóch tunerów. PaT (ang. Picture and Text) – obraz i tekst, po jednej stronie ekranu jest wyświetlany teletekst oglądanego kanału, natomiast obraz jest nadal wyświetlany z drugiej strony. PiP (ang. Picture in Picture) – obraz w obrazie, wyświetlanie małego obrazu z drugiego źródła na tle pełnego ekranu, wymaga dwóch źródeł sygnału (tunerów). PoP (ang. Picture outside Picture) – obraz poza obrazem, umożliwia oglądanie jednocześnie dwóch obrazów z różnych źródeł np. oglądanie filmu odtwarzanego z DVD i jednoczesny podgląd programu telewizyjnego lub oglądanie telewizji w małym oknie i pracę na komputerzeDaewoo Electronic.. Przeglądarka USB Tryb PC – praca jako monitor komputera – wymaga analogowego lub cyfrowego wejścia sygnału z komputera. współpraca z innymi urządzeniami jak magnetowidy, DVD, aparaty cyfrowe, TV satelitarna, TV kablowa, kamery. funkcje zoom

Nowsze telewizory, np. Smart TV, mają znacznie większe możliwości, zależne od modelu.

Ewolucja telewizorów na przestrzeni dziejów

Polskie telewizory pierwsze modele Wisła, Belweder, OT1782 – wariant Belwedera z ekranem 17", Wawel seria kamienie szlachetne Beryl, Ametyst, Turkus, Szmaragd, Jantar (identyczne elektrycznie, różnice tylko w obudowach), Lazuryt, Klejnot, Nefryt, Topaz, Koral, Rubin (konstrukcja radziecka, ale wytwarzane również w Polsce), Opal, Granit seria kosmiczna Helios, Jowisz, Neptun, Saturn – czarno-biały, Uran – czarno-biały, Biazet TMP 201 – przenośny, czarno-biały, 12", Biazet 2102 – kolorowy, 21", Elemis, Hermes inne Tosca, Taurus

Zobacz też

telewizja antena HDTV systemy emisji sygnału telewizyjnego częstotliwości kanałów telewizyjnych kamera telewizyjna telewizja hybrydowa

Przypisy