thumb|300px|Wejście na teren kompleksu Badachu (chin. upr. 八大处, chin. trad. 八大處, pinyin Bādàchǔ, dosł. Osiem Wielkich Miejsc) – zespół ośmiu buddyjskich sanktuariów znajdujący się w Pekinie, u południowego podnóża Zachodnich Wzgórz, około 25 kilometrów od centrum miasta, 8 kilometrów na południe od parku Xiangshan. Obejmuje powierzchnię 250 hektarów, porośniętych w większości lasem. Najwyższy punkt parku ma wysokość 464 m.
Świątynia Wiecznego Spokoju (长安寺, Chang’ansi)
Znajdująca się u podnóża szczytu Cuiwei, około kilometr na południe od wejścia na właściwy teren Badachu świątynia została wzniesiona w 1504 roku. Składa się z dwóch pawilonów, z których jeden poświęcony jest Buddzie Siakjamuniemu, zaś drugi żeńskiemu bóstwu Niangniang. W pawilonie Buddy Siakjamuniego czczony jest także Guan Yu, deifikowany generał z Epoki Trzech Królestw. W świątyni znajduje się pochodzący z 1600 roku brązowy dzwon.
Świątynia Boskiego Światła (灵光寺, Lingguangsi)
thumb|250px|Świątynia Boskiego Światła Najbardziej okazała ze świątyń została wzniesiona w latach 766-779. Pierwotnie składała się z pięciu dziedzińców, jednak do naszych czasów zachowały się jedynie trzy, co jest efektem zniszczeń dokonanych przez wojska cudzoziemskie podczas powstania bokserów. Zrównana z ziemią została wówczas m.in. ośmiokątna pagoda z 1071 roku, w której według przechowywany był jeden z zębów Buddy. Szczęśliwie przetrwał on zniszczenie i w 1955 roku został przeniesiony do świątyni Guangji. W 1956 roku na miejscu dawnej pagody wzniesiono nową. Obok świątyni znajduje się staw ze złotymi rybkami.
Trzy Górskie Klasztory (三山庵, Sanshan’an)
Nieopodal Świątyni Boskiego Światła znajduje się pochodzący z 1151 roku żeński klasztor buddyjski. W rzeczywistości jest to niewielka budowla z jednym tylko dziedzińcem, zaś jej nazwa pochodzi od położenia pomiędzy wzgórzami Cuiwei, Pingpo i Lushi. W głównym pawilonie przechowywany jest posąg Buddy Siakjamuniego.
Świątynia Wielkiej Litości (大悲寺, Dabeisi)
Wzniesiona w okolicy 1033 roku świątynia składa się z trzech dziedzińców. We frontowym pawilonie znajduje się 18 posągów arhatów. Dziedzińce porośnięte są drzewami; na ostatnim dziedzińcu znajduje się ponad 800-letni miłorząb.
Świątynia Króla Smoka (龙泉庵, Longwangtang)
Usytuowana na północny zachód od Dabeisi została wzniesiona w 1425 roku jako żeński klasztor. W 1645 roku przy klasztorze odkryte zostało źródło, w związku z czym kompleks rozbudowano i dobudowano do niego świątynię.
Świątynia składa się z pięciu dziedzińców, porośniętych sosnami i cyprysami. Woda ze świątynnego źródła ceniona jest ze względu na bogactwo mikroelementów. W jednym z pawilonów zaparza się z niej herbatę.
Świątynia Pachnącego Świata (香界寺, Xiangjiesi)
Zbudowana w latach 758-760 na wzgórzu Pingpo świątynia jest największym obiektem w całym kompleksie Badachu. Składa się z pięciu dziedzińców. W przeszłości służyła cesarzom za miejsce letniego wypoczynku, mieściła się w niej także biblioteka.
Grota Drogocennej Perły (宝珠洞, Baozhudong)
Znajdująca się na szczycie wzgórza Pingpo, w obecnym kształcie została urządzona w 1780 roku. Wiedzie do niej droga ze Świątyni Pachnącego Świata, zwieńczona drewnianą bramą. Według legendy w grocie tej przez 40 lat mieszkał świątobliwy mnich Hai Xiu. Przed grotą znajduje się budynek świątynny oraz przypominający swoim wyglądem perłę kamień, który dał nazwę miejscu.
Świątynia Czapki Buddy (正果寺, Zhengguosi)
Ostatnim elementem kompleksu jest znajdująca się na wzgórzu Lushi Świątynia Czapki Buddy, której początki sięgają czasów dynastii Sui.
Obok świątyni znajduje się grota, w której według legendy w VII wieku mieszkał mnich Lu Shi.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obiekty sakralne w Pekinie Kategoria:Świątynie buddyjskie w Chinach