thumb|250px|„Szarotka” lampowa z zasilaczem thumb|250px|Wnętrze thumb|250px|„Szarotka” lampowo-tranzystorowa
Szarotka – praktycznie pierwszy przenośny polski radioodbiornik lampowy.
Historia Produkowany w latach 50. XX w. w Zakładach Radiowych im. Marcina Kasprzaka w Warszawie na licencji austriackiego Siemensa (model „Grazietta”). Zakresy fal: początkowo Dł i Śr później też i Kr. Zasilane z baterii lub zasilacza sieciowego mającego kształt podstawki, na którym stał radioodbiornik. Podczas pracy „stacjonarnej” był zasilany z sieci przez wyprowadzone z zasilacza bolce zasilające. Wyjęcie radioodbiornika z podstawki powodowało włączenie zasilania bateryjnego. Jest to sześcioobwodowa, dwu- lub trzyzakresowa superheterodyna z wbudowaną anteną ferrytową.
„Szarotka” nie była jedynym tego typu odbiornikiem produkowanym w Polsce. Rok wcześniej, w 1956 r. przenośny odbiornik lampowy „Turysta” wytwarzała Spółdzielnia Pracy Artykułów Technicznych i Metalowych w Poznaniu, lecz była to tylko krótka seria.
W 1958 roku na Międzynarodowych Targach Poznańskich zaprezentowano nowy model „Szarotki” tranzystorowo-lampowej, część odbiorcza pozostała lampowa, a wzmacniacz małej częstotliwości zbudowano na tranzystorach. Zlikwidowano baterię anodową. Całość zasilana była czterema ogniwami typu R20 (1,5 V), a napięcie anodowe dla lamp uzyskano przy pomocy przetwornicy DC-DC. Zmieniona została obudowa – zastosowano głośnik eliptyczny, więc inny kształt przodu obudowy, pod spodem zlikwidowano otwory służące do wstawienia w podstawkę z ładowarką. Nie doszło do produkcji seryjnej, ale prace nad wdrożeniem tego modelu do produkcji były dalece zaawansowane, powstała seria przedprodukcyjna.
Następne modele odbiorników przenośnych budowano w Polsce już na tranzystorach.
Dane techniczne „Szarotki” (model wyłącznie lampowy) zakresy fal (dwie wersje): Szarotka 2: długie 1050–1875 m, średnie 187–560 m Szarotka 3: dodatkowo 25 metrowy zakres fal krótkich czułość: około 500 µV częstotliwość pośrednia: 465 kHz głośnik: magnetoelektryczny typu GD 9/0,5 (4,5 Ω) moc wyjściowa 50 mW przy zniekształceniach 10% zasilanie: bateryjne (z ogniw Leclanchégo): 2 baterie żarzenia po 1,5 V (R20), 1 bateria anodowa 67,5 V, sieciowe: zewnętrzny zasilacz sieciowy na napięcie 120/220 V stanowiący podstawę – podpórkę pod radioodbiornik czas pracy na komplecie baterii: 25–30 godzin pobór prądu: przy zasilaniu bateryjnym: prąd żarzenia: około 150 mA prąd anodowy: około 12 mA przy zasilaniu sieciowym: około 6 W wymiary: 225 × 170 × 65 mm masa z bateriami: poniżej 2 kg lampy miniaturowe, bezpośrednio żarzone: 1R5T – mieszacz i heterodyna 1T4T – wzmacniacz pośredniej częstotliwości 1S5T – detektor i wzmacniacz napięciowy m.cz. 3S4T – wzmacniacz głośnikowy DM70 – oko magiczne (wskaźnik dostrojenia i włączenia odbiornika)
Budowa radioodbiornika „Szarotka” Klawisz fal średnich Klawisz fal długich Plik:Radio Szarotka-front.jpg Magiczne oko (wskaźnikdostrojenia i włączenia) Skala Potencjometr regulacjisiły głosu i wyłącznik Pokrętłostrojenia Głośnik Zasilacz
Bibliografia W. Trusz, J. Dombrowicki, Radio i telewizja w domu, Wydawnictwa Komunikacyjne, wydanie 1, Warszawa, 1958.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie marki radioodbiorników