thumb|300px|Jacopo de’ Barbari, Martwa natura z kuropatwą i żelaznymi rękawiczkami (1504) thumb|300px|Jacopo de’ Barbari, Portret Luca Pacioli (przypisywany) Jacopo de’ Barbari, zw. też Jakob Walch (ur. ok. 1445 w Wenecji, zm. przed 1516 w Mechelen) – włoski malarz i rysownik okresu renesansu.
Do 1500 przebywał w Wenecji, gdzie znalazł się w kręgu oddziaływania Alvise Vivariniego, Antonella da Messiny i Giovanniego Belliniego. Następnie wstąpił na służbę do cesarza Maksymiliana I. Okresowo pracował m.in. w Norymberdze, Wittenberdze, Weimarze i Frankfurcie nad Menem. Ostatnie lata życia spędził na dworze namiestniczki Niderlandów – Małgorzaty w Brukseli.
Malował portrety i kompozycje religijne. Był autorem pierwszej samodzielnej martwej natury w malarstwie nowożytnym. Zachowało się ok. 30 jego miedziorytów o treści alegorycznej i mitologicznej, wzorowanych na Albrechcie Dürerze i Lucasu van Leydenie.
Odegrał ważną rolę w popularyzacji zasad renesansu włoskiego w północnej Europie.
Dzieła Błogosławiący Chrystus (1503) – Drezno, Gemaeldegalerie Galatea – Drezno, Gemaeldegalerie Henryk Meklemburski (1507) – Haga, Mauritshuis Krogulec – Londyn, National Gallery Madonna z Dzieciątkiem, św. Barbarą, Janem Chrzcicielem i fundatorką – Berlin, Gemaeldegalerie Martwa natura z kuropatwą i żelaznymi rękawiczkami (1504) – Monachium, Stara Pinakoteka Młody mężczyzna – Wiedeń, Kunsthistorisches Museum Starzec i dziewczyna (1503) – Filadelfia, Museum of Art
Bibliografia Leksykon malarstwa od A do Z, Warszawa: Muza S.A., 1992, Christine Stukenbrock, Barbara Toepper, Arcydzieła malarstwa europejskiego, Koenigswinter: h. f. ullmann, 2007,
Kategoria:Artyści związani z Wenecją Kategoria:Włoscy malarze renesansu Kategoria:Urodzeni w XV wieku Kategoria:Zmarli w XVI wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji