Kardiomiopatia połogowa – rodzaj kardiomiopatii nabytej, występujący w III trymestrze ciąży lub w ciągu 5 miesięcy po porodzie.
Jest spowodowana niedoborem w kardiomiocytach czynnika transkrypcyjnego STAT3, będącego inhibitorem układu antyoksydacyjnego komórki mięśnia sercowego, który jest odpowiedzialny za odszczepienie od prawidłowej cząsteczki prolaktyny (która jest wydzielana w dużej ilości w okresie okołoporodowym) fragmentu o masie 16 kDa, który powoduje uszkodzenie kardiomiocytów poprzez nasilenie stresu oksydacyjnego.
Objawy chorobowe Choroba powoduje następujące objawy kliniczne: niewydolność serca ból w klatce piersiowej zaburzenia rytmu serca komorowe często współistnieją powikłania zakrzepowo-zatorowe.
Leczenie Istnieją istotne odmienności leczenia tej postaci kardiomiopatii: stosowana jest heparyna a w okresie ciąży heparyna drobnocząsteczkowa nie stosowane są Inhibitory konwertazy angiotensyny leczenie obejmuje ograniczenie spożycia chlorku sodu w leczeniu moczopędnym preferowany jest furosemid w celu rozszerzenia naczyń obwodowych stosowana jest dihydralazyna mogą być stosowane kardioselektywne leki beta-adrenolityczne uważa się, że 8 tygodniowe stosowania bromokryptyny może hamować rozwój choroby
Częstość występowania Kardiomiopatia połogowa występuje z częstością 1:3000 ciąż. Objawy choroby mogą ustąpić całkowicie, ale powiększenie serca może się utrzymywać ciągle i wówczas choroba przebiega jak kardiomiopatia rozstrzeniowa. Ryzyko nawrotu choroby w kolejnej ciąży wynosi 20%.
Bibliografia A.Szczeklik, M.Tendera;"Kardiologia".Tom I. str.648. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna 2009. ISBN 978-83-7430-232-6
połogowa Kategoria:Położnictwo