Eparchia pietrozawodzka i karelska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jej stolicą jest Pietrozawodsk. Funkcję soboru pełni od 2000 sobór św. Aleksandra Newskiego w Pietrozawodsku. Eparchia, powołana w 1990, jest kontynuatorką działającej w latach 1828–1937 oraz 1947–1948 eparchii ołonieckiej. Obejmuje obszar autonomicznej Republiki Karelii (bez sześciu rejonów wchodzących w skład eparchii kostomukszańskiej).
Historia Eparchia ołoniecka W 1828 Świątobliwy Synod Rządzący oraz car Mikołaj I Romanow powołał eparchię ołoniecką ze stolicą w Pietrozawodsku, na obszarze dotąd podległym eparchii niżnonowogrodzkiej, a następnie petersburskiej. Biskupi nowej eparchii nosili tytuł biskupów pietrozawodzkich i ołonieckich. Pierwszym hierarchą na tej katedrze został biskup Ignacy (Siemionow). W 1829 otwarte zostało prawosławne seminarium duchowne w Ołońcu, zaś od 1898 wychodziło pismo Ołonieckije jeparchialnyje wiedomosti.
Przed rewolucją październikową eparchia ołoniecka liczyła 565 cerkwi i 2127 kaplic, rozlokowanych w 35 dekanatach, w których pracę duszpasterską wykonywało 1370 kapłanów. Działało ponadto 20 klasztorów. Katedra ołoniecka była obsadzona do 1937. Po tej dacie, z braku kandydatów na biskupa, obszar eparchii znalazł się pod tymczasowym zarządem metropolitów leningradzkich. Nowy hierarcha został wyznaczony dopiero w 1947, jednak już w roku następnym samodzielne biskupstwo zostało skasowane i ponownie dołączone do eparchii leningradzkiej. W tym czasie na terytorium eparchii działały 4 cerkwie.
Odbudowa 19 lipca 1990 Pietrozawodsk ponownie został stolicą samodzielnej eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W tym momencie na wyznaczonym terytorium eparchii działało 5 parafii obsługiwanych przez 6 kapłanów. Biskupem pietrozawodzkim i ołonieckim został Manuel (Pawłow). Od 1996 nosił on tytuł biskupa pietrozawodzkiego i karelskiego, co pokrywało się z nową nazwą eparchii.
Według danych z 2005 liczba parafii wzrosła do 66, reaktywowano również 6 klasztorów (nie licząc stauropigialnego monasteru Wałaam).
W 2013 z terytorium eparchii wydzielono eparchię kostomukszańskąКостомукшская епархия.
Podział administracyjny Eparchia pietrozawodzka i karelska dzieli się na sześć dekanatów: Dekanat centralny Dekanat ołoniecki Dekanat przyładoski Dekanat zaoneski Dekanat zachodni Dekanat północny.
Biskupi Biskupi ołonieccy Ignacy (Siemionow), 1828–1841 Benedykt (Hryhorowicz), 1842–1850 Damaskin (Rossow), 1850–1851 Arkadiusz (Fiodorow), 1851–1869 Jonatan (Rudniew), 1869–1877 Palladiusz (Pjankow), 1877–1882 Paweł (Dobrochotow), 1882–1897 Nazariusz (Kiriłłow), 1897–1901 Anastazy (Opocki), 1901–1905 Misael (Kryłow), 1905–1908 Nikanor (Nadieżdin), 1908–1916 Joannicjusz (Djaczkow), 1916–1918 Eugeniusz (Miercałow), 1919 Eutymiusz (Łapin), 1920–1924 Sergiusz (Griszyn), 1928 Artemiusz (Iljinski), 1928–1930 Teodor (Jackowski), 1930–1934 Sofroniusz (Ariefjew) 1934 Teodor (Jackowski) Borys (Szypulin), 1936 Palladiusz (Szerstiennikow), 1936–1937 Nektariusz (Grigorjew), 1947–1948 Benedykt (Plaskin), 1948–1949 Biskupi pietrozawodzcy Manuel (Pawłow), 1995–2015 Konstantyn (Gorianow), od 2015
Przypisy
Bibliografia Opis w serwisie Patriarchatu Moskiewskiego
!