Wymowa warszawska – normatywna forma wymowy języka polskiego, przyjęta jako wzorzec ogólnopolski, opozycyjna względem wymowy krakowsko-poznańskiej, charakteryzująca się:
wymową ubezdźwięczniającą, polegającą na bezdźwięcznym wymawianiu wygłosu wyrazu poprzedzającego (niebędącego przyimkiem) przed wyrazem o nagłosie samogłoskowym lub sonornym, np. , , bezdźwięcznym wymawianiem grup spółgłoskowych typu , co oznacza, że dochodzi do tzw. upodobnień postępowych, polegających na upodobnieniu głoski następującej do głoski poprzedzającej, np. występowaniem na granicy morfologicznej wyrazu (w obrębie morfemu realizowana jako – n tylnojęzykowe), przed głoskami zwartymi tylnojęzykowymi , oraz przed głoskami zwartymi postpalatalnymi , , spółgłoski nosowej przedniojęzykowo-zębowej , np. , , .
Zobacz też fonetyka języka polskiego
Bibliografia
Kategoria:Regionalne zjawiska fonetyczne Kategoria:Polskie gwary miejskie Kategoria:Normy językowe