Łazik skalny (Xenicus gilviventris) – gatunek małego ptaka z rodziny barglików (Acanthisittidae), jedyny żyjący przedstawiciel rodzaju Xenicus. Endemiczny dla Wyspy Południowej na Nowej Zelandii, występuje tam wyspowo. Nie wyróżnia się podgatunków. Zagrożony wyginięciem.
thumb|left|200px Morfologia Łazik skalny jest niewielkim ptakiem, mierzącym 10 cm, o mocno zredukowanym ogonie. Krótki, szary dziób z pomarańczowymi jego kątami. Jasna brew na brązowej głowie. Wierzch ciała na głowie szary, na karku jasnooliwkowy, a na grzbiecie szarooliwkowy. Skrzydła oliwkowe, czarne w zgięciu. Spód ciała cały biały, z żółtawymi bokami. Jasnoróżowe nóżki z długim tylnym pazurem.
Ekologia i zachowanie Jego środowisko to wysokie, górskie stoki, pomiędzy około 920 a 2900 m n.p.m. (najczęściej 1200–2400 m n.p.m.). Zjada głównie owady, ale czasami także owoce i nasiona rosnących w jego środowisku roślin. Zdolność lotu zredukowana.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2016 uznaje łazika skalnego za gatunek zagrożony (EN – endangered). Wcześniej, od 2005 miał on status gatunku narażonego (VU – vulnerable), od 1994 gatunku bliskiego zagrożenia (NT – near threatened), a od 1988 – gatunku najmniejszej troski (LC – least concern). Liczebność populacji, według szacunków, mieści się w przedziale 1250–6000 dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy. Główne zagrożenie dla gatunku to drapieżnictwo i plądrowanie gniazd przez introdukowane ssaki takie jak myszy czy gronostaje. Przed osiedleniem się Europejczyków na Nowej Zelandii łazik skalny występował także na Wyspy Północnej.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne Zdjęcie, na podstawie którego powstał opis
Kategoria:Bargliki Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1867 roku Kategoria:Taksony opisane przez Augusta von Pelzelna