Górki (od 1915 Jurkowice) – dawna gmina wiejska istniejąca na przełomie XIX i XX wieku w guberni radomskiej. Gmina Górki istniała już w 1810 rokuAkta parafialne Parafii Olbierzowice z 1810 roku. Siedzibą władz gminy w 1890 roku były GórkiВолости и гмины 1890 года. - СПб. : Центральный статистический комитет Министерства внутренних дел, 1890. - (Статистика Российской империи).. Według S. ChmielnickiegoS. Chmielnicki, Olbierzowice i parafia Olbierzowice, Olbierzowice 1929, odbito w „Drukarni Nowoczesnej” w Sandomierzu, s. 1. budynek siedziby gminy znajdował się w Pełczycach Górnych od strony Jurkowic.
Historia
Za Królestwa Polskiego gmina Górki należała do powiatu sandomierskiego w guberni radomskiejPostanowienie z 17 (29) września 1866, ogłoszone 5 (17) stycznia 1867 (Dziennik Praw, rok 1866, tom 66, nr 219, str. 279)Postanowienie z 29 grudnia 1867 (10 stycznia 1868), ogłoszone 8 (20) lutego 1868 (Dziennik Praw, rok 1868, tom 67, nr 228, str. 359).
W ramach reformy administracyjnej na mocy Najwyższego Ukazu z dnia 3/15 marca r. 1859, staniowiącego, że każda gmina wiejska nie może mieć mniej niż 50 domów w 1861 w skład gminy weszły: Górki, Pokrzywianka, Podgórze folwark, Nowa Wieś, Podlipie folwark, Zagaj folwark, Szymanowice Górne, Szymanowice Dolne, Zbrza folwark, Nawodzice, Rybnica, Smerdynia, Opalina, Budy, Żyznów, Olbierzowice, Pełczyce Dolne i Górne, Wróblew, Jurkowice, Witoldów, Brodowa Góra.Wykaz nowej organizacji gmin w powiecie sandomierskim (Dziennik Urzędowy Guberni Radomskiej, rok 1861, Nr 25)
Około 1881 w skład gminy wchodziły według : Brodowa Góra, Budy, Domaradzice, Górki, Józefów, Juljanów, Jurkowice, Konary, Konarska - Wola, Kujawy, Łukawica A i B, Moszyny, Nawodzice, Nowa Wieś, Olbierzowice, Opalina, Pełczyce Dolne i Górne, Pęcławice, Pęcławska - Kolonia, Pęcławice - osada, Podgórze, Podlesie, Pokrzywianka, Rajmuntowice, Rybnica, Smerdynia, Stradówek, Szczeglice, Szymanowice Dolne i Górne, Ułanowice, Witoldów, Witowice, Wolica, Wróblew, Wysoczki - duże, Wysoczki - małe, Wysoczki - średnie, Zagaje, Zagórzyce, Zielonka, Żyznów.
W tym okresie gmina liczyła 787 domów oraz 5 629 mieszkańców. Zajmowała obszar 17 167 mórg, w tym 11 426 mórg należało do dworów.
W 1877 na terenie gminy znajdowały się 2 gorzelnie Ułanowice i Julianów, 6 młynów wodnych, 3 wiatraki, młynek do gipsu, tartak (Rybnica, cegielnia (Szymanowice Dolne), wapiennik (folwark Żyznów) oraz szkoła początkowa (Olbierzowice). Sąd gminny okręgowy oraz urząd pocztowy znajdował się w Klimontowie. Gmina liczyła 5 393 mieszkańców.
W 1915 r. w czasie I wojny światowej okupacyjna administracja austriacka zmieniła nazwę gminy na gmina JurkowiceRocznik Statystyczny Królestwa Polskiego R. 2, 1914.
Wójtowie Wincenty Szemraj (1865). T. Bryła (1869). Marcin Bartnik (1896)
Przypisy Szkoła elementarna we wsi Olbierzowice, Archiwum Państwowe w Radomiu, sygnatura 58/123/0/2/1007 Funduszów kościoła w Olbierzowicach, Archiwum Państwowe w Radomiu, sygnatura 58/45/0/-/6171
Bibliografia
Kategoria:Dawne gminy w województwie kieleckim Kategoria:Klimontów (gmina) Kategoria:Bogoria (gmina)