Andrzej Abramowicz herbu Lubicz odmiennyUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. 8: Ziemia brzeska i województwo brzeskie XIV–XVIII wiek, pod red. A. Rachuby, Warszawa 2020, s. 338. (ok. 1700 – wrzesień lub październik 1763) – kasztelan brzeski litewski, syn Samuela, stolnika wileńskiego, kawaler Orderu Orła Białego.
Sprawowane urzędy stolnik wileński 1736-48 pisarz ziemski wileński 1747-56, 1757 kasztelan brzeski litewski 1757-63Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 1, Województwo wileńskie, pod red. A. Rachuby, W. 2004, s. 141, 185, 624. dyrektor wileńskiego sejmiku przedsejmowego w 1750 rokuRobertas Jurgaitis, Vilniaus seimelio veikla 1717–1795 m., Kaunas 2007, s. 227.. dyrektor wileńskiego gromnicznego sejmiku gospodarczego i sejmiku deputackiego w 1759 rokuRobertas Jurgaitis, Vilniaus seimelio veikla 1717–1795 m., Kaunas 2007, s. 228..
Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1754 – z powiatu wileńskiego
Życiorys
Dziedzic Wornian, brat Jerzego, starosty starodubowskiego i wicemarszałka Trybunału Litewskiego (1755) i Antoniego, podstarościego starodubowskiego, posłów na Sejm Rzeczypospolitej Obojga NarodówUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 4, Ziemia Smoleńska i Województwo Smoleńskie XIV-XVIII wiek, pod red. A. Rachuby, W. 2003, s. 283, 311, 338..
Wpływy Andrzeja Abramowicza, a także i jego rodziny, opierały się na potędze Radziwiłłów, których był stronnikiem (klientem). Za przynależność do stronnictwa Radziwiłłów zapłacił podczas obrad Trybunału Litewskiego w 1756 r. Na poprzednim trybunale Abramowicz poparł innych stronników Radziwiłłów – Matuszewiczów – przeciwko przywódcy Familii, kanclerzowi wielkiemu litewskiemu Michałowi Fryderykowi Czartoryskiemu, który zamierzał pozbawić Matuszewiczów szlachectwa. Wobec tego stanowiska kanclerz oskarżył Abramowicza o korupcję. Podnosił też kwestię rzekomego pochodzenia Abramowiczów od neofitów żydowskich, chcąc pomniejszyć wagę sprawy (odebranie dożywotniego urzędu). Abramowicz w walce o swoje stanowisko szukał sojuszników wśród magnatów. Przystał nawet do stronnictwa profrancuskiego. Mimo różnorodnych działań obronnych podczas obrad trybunału, któremu przewodniczył podskarbi wielki litewski Jan Jerzy Flemming (zięć Czartoryskiego), Andrzej Abramowicz utracił urząd, podobnie jak inni stronnicy Radziwiłłów. Ostatecznie pisarstwo wileńskie zostało mu przywrócone, kiedy marszałkiem trybunału został człowiek wojewody wileńskiego Michała Kazimierza Radziwiłła – Bohusz Jasiński. Przyjęto przy tym rozwiązanie kompromisowe zaproponowane wcześniej przez hetmana wielkiego litewskiego Michała Józefa Massalskiego: Abramowiczowi przywrócono urząd pisarza na dwa tygodnie, a potem otrzymał wakującą od pewnego czasu kasztelanię brzeską. Tym samym został ułagodzony urzędem senatorskim, a Familia pozbyła się niewygodnego człowieka z Wilna.
Zmarł w stanie bezżennym. 3 sierpnia 1761 roku został odznaczony Orderem Orła Białego nr 447Patrz .
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Kategoria:Kasztelanowie brzeskolitewscy Kategoria:Marszałkowie sejmikowi (województwo wileńskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Pisarze ziemscy wileńscy Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (powiat wileński) Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1754 Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie za panowania Augusta III Sasa Kategoria:Stolnicy wileńscy Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1763 Kategoria:Na podstawie encyklopedii Orgelbranda