thumb|Grób Władysława Galicy na cmentarzu powązkowskim w Warszawie Władysław Galica ps. „Wiesław Wojtkowski”, „Bródka”, „Dulęba”, „Kozica”, „Poręba” (ur. 20 września 1900 w Chicago, zm. 7 września 1943 Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, oficer Komendy Głównej Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 20 września 1900 w Chicago, w rodzinie Stanisława, rolnika, i Marii z Pawlikowskich. W 1904 przyjechał z rodzicami do Polski. Ukończył III Gimnazjum im. króla Jana III Sobieskiego w Krakowie.
Od listopada 1917 żołnierz Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po rozwiązaniu Korpusu w lutym 1918, był internowany na Węgrzech, skąd zbiegł do Krakowa w kwietniu 1918. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. Początkowo w 4 pułku piechoty Legionów. Dwukrotnie ranny w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 dowódca plutonu karabinów maszynowych w 6 pułku piechoty Legionów. W czerwcu 1920 ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie a następnie był instruktorem w batalionach zapasowych.
Od maja 1921 był oficerem ordynansowym i p.o. adiutanta XIV Brygady Piechoty. Następnie na różnych stanowiskach. 17 grudnia 1931 awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 28. lokata w korpusie oficerów piechoty. W 1932 pełnił służbę w 69 pułku piechoty w Gnieźnie. W 1935 został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku. Od 1938 był wykładowcą i instruktorem w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie w Różanie dowodził 2. kompanią batalionu manewrowego.
W trakcie wojny obronnej 1939 w stopniu majora dowodził III batalionem 116 pułku piechoty 41 Rezerwowej Dywizji Piechoty. Po ucieczce z niewoli niemieckiej w 1940 był członkiem ZWZ. Początkowo w Krakowie pełnił funkcję szafa sztabu okręgu. Zagrożony dekonspiracją został przeniesiony do Warszawy. Od lipca 1941 był głównym inspektorem Służby Ochrony Powstania w Komendzie Głównej ZWZ. 11 listopada 1942 mianowany podpułkownikiem. Aresztowany 2 czerwca 1943 w lokalu konspiracyjnym. Zamordowany 7 września 1943 na Pawiaku. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 148-6-25).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (1943) Krzyż Armii Krajowej (pośmiertnie, 1968) Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 242.
Przypisy
Bibliografia Kunert A.K., Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1944, Tom I, Warszawa 1987 .
Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie Kategoria:Członkowie Komendy Głównej ZWZ Kategoria:Internowani w Austro-Węgrzech w czasie I wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Chicago Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Ofiary Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Polscy jeńcy wojenni – uciekinierzy z niewoli niemieckiej 1939–1945 Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego straceni przez Niemcy nazistowskie